ZamanYolcusu
@0ZYS0
Reklam
Görev gibi alışveriş yapıyor, yemek hazırlıyor, temizliği hallediyor, çocuğumuzla ilgileniyordum. Yine görev gibi, kocamla sevişiyordum. Bir kez alışınca, bu hiç de zor bir şey değildi. Hatta çok kolaydı. Tek mesele kafa ile vücut arasındaki bağlantıyı kesebilmekti. Vücudum kendi başına hareket ederken, kafam bana ait boşluğun içinde yüzüyordu. Hiçbir şey düşünmeden ev işlerini hallediyordum. Oğluma atıştırmalık veriyor, kocamla havadan sudan konuşuyordum.
Artık uyuyamamaya başladıktan sonra gerçekliğin ne kadar kolay bir şey olduğunu fark ettim. Gerçeklikle baş etmek oldukça basitti. Yalnızca gerçek-likti işte. Yalnızca ev işleri, yalnızca aile işleriydi. Tıpkı basit bir makineyi hareket ettirmek gibiydi; bir kez hareket ettirme prosedürünü öğrenince sonrası bunların tekrarından ibaretti. Bir düğmeye basıyor, bir manivelayı çekiyordunuz. Dereceyi ayarlıyorsunuz, kapağı kapatıyor, zamanlama ayarını yapıyordunuz. Her şey tekrardan ibaretti.
...uyuklayarak yaşıyordum. Bedenim suda boğulmuş birinin cesedi gibi hislerini yitirmişti. Her şey silikleşmiş, puslanmıştı. Tüm varoluşum, dünyada yaşıyor olduğum gerçeği bile bana bulanık bir hayal gibi geliyordu. Güçlü bir rüzgâr esecek olsa, bedenim havalanıp dünyanın en uç noktasına kadar gidiverir herhalde, diye düşünüyordum. Dünyanın en uç noktasındaki adı duyulmamış, hiç görülmemiş topraklara... Böylece orada bedenim ve bilincim sonsuza dek ayrılırdı birbirinden. O yüzden, bir şeylere sımsıkı sarılmak istiyordum. Fakat etrafımı ne kadar kolaçan edersem edeyim, hiçbir yerde sarılabilecek bir şey göremiyordum.
Ben uyumaya çalışan bir bedendim ve aynı zamanda uyanık kalmaya çalışan bir zihin.