Sonra sonra bu neşe de bana hüzün vermedi değil. Kapı yoldaşlarım eski alışkanlıklarını sürdürmek için gülüyorlardı sanki. Hayatlarının bir döneminde gülmeyi, neşeli olmayı öğrenmişler, sevincin erdemine inanmışlardı da, bunu unutmamaya çalışıyorlardı. 
Artık 61 yaşındayım ve sıhhi vasiyetim vahim, görünüşe bakılırsa cevabınızın bana ulaştığını görebilecek miyim bilmiyorum. Yazmaya devam ettim çünkü, ne kadar az olursa olsun yine de tek yapabileceğim şey, benzer şeylerin tekrar yaşanmaması ya da daha az yaşanmasına katkı sağlamak. Bu ülkeyi seviyorum ve bu ülkenin hukuksuz bir yer olmasını istemiyorum. Her şey bir yana, çocuklarım bu ülkede yaşamaya devam edecekler.