Zemheri
@0ner
Okumak: hayatta kalma refleksi...
140 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kornişlerinden söküp atabilsem şu gözlerinden ellerine, ellerinden ayaklarına inen hüzün perdesini...
Ah benim tarçın gözlüm, keşke büyümeseydin sen...
Keşke hüzün nedir gözükmeseydi gözlerinden...
Zamanın yaşsız olduğunu mu sanırsın? Evine git ve bir daha düşün, eskinin renkleriyle şimdinin resmini yapıp yapamayacağını, zamanın yaşının olup olmadığını...
Anlamayan İnsan, Unutmayan Doğa...Alıntı
Bazı kitaplar vardır, bitirdiğinde sana bir hikâye anlatmış olmaz; seni bir yere bırakır. 
Aşk Romanları Okuyan İhtiyar tam olarak böyle bir kitap. İlk bakışta sade, hatta neredeyse naif görünen anlatısının altında sert bir gerçeklik taşıyor: İnsan doğaya ait değil, ona rağmen var. Okurken kendimi sadece Antonio José Bolívar’ın tarafında değil, doğrudan onun yanında buldum. Çünkü onun yalnızlığı bir kaçış değil; aksine, insanın bozduğu dengeden bilinçli bir uzak duruş. Aşk romanları ise onun zayıflığı değil, insan kalma direnci.
Kitap, doğayı romantize etmiyor; aksine, doğaya romantik yaklaşan insanı yerle bir ediyor. 
Luis Sepulveda’nın en güçlü yanı burada: suçlu olarak hayvanı değil, anlamadan müdahale eden insanı gösteriyor. Ve bu, rahatsız edici bir yüzleşme yaratıyor. Çünkü hikâyeyi okurken içten içe şunu fark ediyorsunuz: İnsan, anlamadığı şeyi yok etme eğiliminde. Bu yüzden ihtiyarın bilgeliği sadece doğayı tanımasından değil, ne zaman geri çekileceğini bilmesinden geliyor. Bu, günümüz insanında neredeyse tamamen kaybolmuş bir erdem.
Edebi olarak derin psikolojik analizler sunmuyor olabilir, ama zaten buna ihtiyacı da yok. Gücünü sadeliğinden alıyor. Akıcı, kısa ve bir günde bitirilebilecek bir kitap; ama bıraktığı etki bundan çok daha uzun sürüyor. Okuyup kapattığınızda elinizde kalan şey bir hikâyeden çok bir his: hüzünlü bir farkındalık. Ve belki de en önemlisi şu soruyla baş başa kalıyorsunuz—gerçekten doğayı anlayan o ihtiyarın yanında mısın, yoksa farkında olmadan onun karşısında mı duruyorsun?
Okur kalın...
Aşk Romanları Okuyan İhtiyar tam olarak böyle bir kitap. İlk bakışta sade, hatta neredeyse naif görünen anlatısının altında sert bir gerçeklik taşıyor: İnsan doğaya ait değil, ona rağmen var. Okurken kendimi sadece Antonio José Bolívar’ın tarafında değil, doğrudan onun yanında buldum. Çünkü onun yalnızlığı bir kaçış değil; aksine, insanın bozduğu dengeden bilinçli bir uzak duruş. Aşk romanları ise onun zayıflığı değil, insan kalma direnci.
Kitap, doğayı romantize etmiyor; aksine, doğaya romantik yaklaşan insanı yerle bir ediyor. Luis Sepulveda’nın en güçlü yanı burada: suçlu olarak hayvanı değil, anlamadan müdahale eden insanı gösteriyor. Ve bu, rahatsız edici bir yüzleşme yaratıyor. Çünkü hikâyeyi okurken içten içe şunu fark ediyorsunuz: İnsan, anlamadığı şeyi yok etme eğiliminde. Bu yüzden ihtiyarın bilgeliği sadece doğayı tanımasından değil, ne zaman geri çekileceğini bilmesinden geliyor. Bu, günümüz insanında neredeyse tamamen kaybolmuş bir erdem.
Edebi olarak derin psikolojik analizler sunmuyor olabilir, ama zaten buna ihtiyacı da yok. Gücünü sadeliğinden alıyor. Akıcı, kısa ve bir günde bitirilebilecek bir kitap; ama bıraktığı etki bundan çok daha uzun sürüyor. Okuyup kapattığınızda elinizde kalan şey bir hikâyeden çok bir his: hüzünlü bir farkındalık. Ve belki de en önemlisi şu soruyla baş başa kalıyorsunuz—gerçekten doğayı anlayan o ihtiyarın yanında mısın, yoksa farkında olmadan onun karşısında mı duruyorsun?
Okur kalın...