Zemheri
@0ner
Okumak: hayatta kalma refleksi...
140 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kilisedekiler düşünmez. Seksen yaşındaki bir piskopos, on sekiz yaşındayken kendisine ne söylemesi gerektiği söylenmişse onu söyler, bu yüzden de kesinlikle şirin görünür..!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayatın Kenar Odalarından...Alıntı
Okurken 
Pansiyon Huzur bana bir hikâyeden çok, kapısı aralık bırakılmış bir hayat duygusu verdi. Olaylar akıyor; kimi yerde insanı hüzünlendiren, kimi yerde neredeyse gülümseten sahneler var ama metnin asıl ağırlığı bunların hiçbirinde değil. Asıl ağırlık, her şey olup biterken içimde biriken o sessiz acıdaydı. 
İrfan Yalçın, dramatize etmeden, bağırmadan, okuru yönlendirmeden insanın göğsüne çöken bir gerçeklik duygusu kuruyor. Hayat, tam da böyle: büyük kırılmalar olmadan da yorucu, çarpıcı olmadan da sarsıcı.
Kitabı beğenmemin temel nedeni, anlattığı insanların “tip” değil, neredeyse yan odadan geçip gidecek kadar tanıdık olması. Kimse tam iyi ya da tam kötü değil; kimse başına gelenlerden büyük anlamlar çıkarmıyor. Bu sadelik ilk bakışta düz gibi durabilir ama tam tersine, metnin gücü burada. Yalçın, insanın kendi hayatını yaşarken ne kadar edilgen olabildiğini, çoğu şeyin nasıl sessizce kabullenildiğini gösteriyor. Okurken beni en çok zorlayan da buydu: O pasifliğin tanıdıklığı.
Pansiyon Huzur bende bir “bitince rahatlama” hissi yaratmadı; aksine, içimde kalan bir sızı bıraktı. Ama tam da bu yüzden değerli buluyorum. Çünkü bu kitap, okuru avutmakla ilgilenmiyor. Hayatı ne daha anlamlı ne de daha katlanılır göstermeye çalışıyor. Sadece olduğu gibi bırakıyor önüne. Ve ben, bu dürüstlüğü, bu sessiz sertliği çok sevdim. Bu metin bana şunu hissettirdi: Bazı kitaplar insanı iyi hissettirmez ama doğru hissettirir...
Okur kalın...
Pansiyon Huzur bana bir hikâyeden çok, kapısı aralık bırakılmış bir hayat duygusu verdi. Olaylar akıyor; kimi yerde insanı hüzünlendiren, kimi yerde neredeyse gülümseten sahneler var ama metnin asıl ağırlığı bunların hiçbirinde değil. Asıl ağırlık, her şey olup biterken içimde biriken o sessiz acıdaydı. İrfan Yalçın, dramatize etmeden, bağırmadan, okuru yönlendirmeden insanın göğsüne çöken bir gerçeklik duygusu kuruyor. Hayat, tam da böyle: büyük kırılmalar olmadan da yorucu, çarpıcı olmadan da sarsıcı.
Kitabı beğenmemin temel nedeni, anlattığı insanların “tip” değil, neredeyse yan odadan geçip gidecek kadar tanıdık olması. Kimse tam iyi ya da tam kötü değil; kimse başına gelenlerden büyük anlamlar çıkarmıyor. Bu sadelik ilk bakışta düz gibi durabilir ama tam tersine, metnin gücü burada. Yalçın, insanın kendi hayatını yaşarken ne kadar edilgen olabildiğini, çoğu şeyin nasıl sessizce kabullenildiğini gösteriyor. Okurken beni en çok zorlayan da buydu: O pasifliğin tanıdıklığı.
Pansiyon Huzur bende bir “bitince rahatlama” hissi yaratmadı; aksine, içimde kalan bir sızı bıraktı. Ama tam da bu yüzden değerli buluyorum. Çünkü bu kitap, okuru avutmakla ilgilenmiyor. Hayatı ne daha anlamlı ne de daha katlanılır göstermeye çalışıyor. Sadece olduğu gibi bırakıyor önüne. Ve ben, bu dürüstlüğü, bu sessiz sertliği çok sevdim. Bu metin bana şunu hissettirdi: Bazı kitaplar insanı iyi hissettirmez ama doğru hissettirir...
Okur kalın...