#fyodormihayloviçdostoyevski #karamazovkardeşler
1025 sayfalık bir dünya!
Hacmi gözünüzü korkutmasın tek kelimeyle mükemmel bir eser.
Bir babanın (fyodor pavloviç) üç oğlunu (Dmitri(Mitya), İvan, Aleksey(Alyoşa)) konu alıyor. Olaylar aslında babanın ölümüyle başlıyor da denebilir. Spoiler vermeden anlatmaya çalışacağım. Her bir karakterin öne çıkan bazı özellikleri var. Bunları bildiğimiz takdirde kimin hangi olaya karşı nasıl tepki vereceğini kestirmek de daha mümkün oluyor. Şöyle ki baba Fyodor Pavloviç kadın, para, sefa düşkünü, kendi çocuklarının sadece biyolojik babaları olmuş! Bir adam. Dmitri de Katerina ile nişanlı iken onu bir başka kadın olan Gruşenka (romanda hayli önemli bir karakter) ile aldatmakta, çok da erdemli biri olduğunu söylememekle birlikte en azından bazı! Değerlerden de yoksun diyemem. İvan daha ara bir karakterdi benim için ne iyi ne kötü diyebilirim, Alyoşa ise romanın erdemli bölümünü yalnız başına sırtlanmış desem yanılmış olmam herhalde.
Hasılı olaylar kadınlara sahip olmak ya da zamanında gayri meşru birliktelikle dünyaya gelmiş bir çocuğunun (Smerdyakov) gözünü kan bürümesi, babanın zamanında oğlunun mirasına konmasıyla birlikte bitmek bilmeyen bir miras davası, kadınların ihtirasları ve zavallı Alyoşa’nın tüm bu kaos içinde kilise ve öğretilerinden, sahip olduğu ahlaki erdemlerden vazgeçmeyişi ile hayli alevleniyor. Sonra baştada dediğim gibi bizi pek de üzmeyecek olan Fyodor Pavloviçin ölümü aslında romanın ana konusu ve çözülmesi gereken bir olay olarak karşımıza çıkıyor. En nihayetinde yargı hükmü acı bir şekilde vermiş oluyor.
Hayli keyifli, gayet hızlı ilerleyen, yürekten tavsiye edeceğim bir eser. Yaklaşık bir aydır okuyorum ve şu anda bir boşlukta hissediyorum. Sevdiğim bir dizi bitmiş gibi bir his.
Büyük Psikolog Dostoyevski'ye nacize övgülerle
Bir ademoğlu bundan daha iyi bir roman yazabilmiş midir ? Çok daha okuyarak görmek istiyorum. 1025 sayfa. Hiçbir sayfası sıkmadı, hiç gözümü korkutmadı, harikaydı. Okuyun, okutturun.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yasal Uyarı:Bu Yorum Kitabın SadeleştirilmemişHaliİçinYapılmıştır
Arkadaşlar. Bitti. (Kocaman bir derin nefes burada)
Gerçekten sonlara doğru özellikle bitireceğime dair inancım azalmıştı ama bitti ya, ay elhamdülillah hâlâ inanamıyorum, o kadar doluyum ki vızırdama konusunda, yazsam minik bir Karamazov Kardeşler de ben yazmış olurum (Adı da Yaramazov Kardeşler filan olur muhtemelen) ama yani şu an gerçekten kitabı okurken oluşan yorgunluğumdan dolayı en az 20 dk (özel belirlendi süre) dinlenmek istiyorum (hayır olamaaaz nolur yorum yaz diyen hayranlarıma üzüntüyle duyurulur jfjfjdjdjjd, cidden böyle olsa ya), bana bi 20 dk müsaade edin (şizofrensin elif) azıcık dinlenip geleyim, çav bella (hoşça kal sevgilim, sen hoşça kalma Karamazov Kardeşler)
Eveeeet, arkadaşlar ne demem gerektiğini gerçekten bilemiyorum, uzunluğuna aldırmadan baştan sona yazsam aklımda bir plan, kompozisyon olurdu ama öyle bir yorum istemediğim için nereden başlamam gerektiğini de kestiremiyorum. Ya da buldum, nefretimden başlayalım jfjdjdjjd
Arkadaşlar okumayın, bana güvenin ve okumayın, ha illa okuyacaksanız mutttlaka sadeleştirilmiş halini alıp okuyun, bir sürü yayınevi kısaltıp basıyor zaten, hatta belki ben de sadeleştirilmiş şöyle max 400 sayfalık halini okusaydım eminim ki beğenirdim, bu kitabın hakkı asssla 1025 sayfa olmak değil.
Şimdi öncelikle nelere aşırı canım sıkıldı onlardan bahsedeyim, zaten neden okumayın diye kendimi parçaladığımı anlayacaksınız. Bir kere arkadaşlar bütünlük yok, bakın en basit örneğini vereceğim bunun, yanlış hatırlamıyorsam kitabın 200 civarı sayfalarında (yani öyle ortası sonu filan değil) müthiş bir Alyoşa'ya taş atan çocuk olayı vardı, aslında olağanüstü bir şey asla yoktu ama öyle güzel anlatılmıştı ki çok çok çok etkilenmiştim, hatta kitabı konuştuğumda bu olayı heyecanla anlatıyordum, ve şunu söylediğimi hatırlıyorum,
Dostoyevski’nin devamını da yazmayı planladığı ancak ömrü vefa etmediğinden tek cilt okuduğumuz bir kitap Karamazov Kardeşler.
1025 sayfa okuyup da kitabın sonuna gelindiğinde bunu çok hissediyorsunuz zira kitapta eksik bir şeylerin olduğu çok anlaşılır.
Fyodor Karamazov’un üç oğlu üzerinden din, ahlak, felsefe, baba-oğul çatışmaları yoğun olarak anlatılmakta kitapta.
Okurken öncelikle bir cinayet romanı okunduğu düşünülse de, tam olarak bir polisiye olduğu söylenemez çünkü okuyucunun kolaylıkla sonuca ulaşabileceği şekilde yazılmış.
Dostoyevski’nin diğer kitapları gibi temelde insan vardır aslında, onun zaafları, tutkuları, doğru yanlışları, aşkları, varoluşu, çıkmazları her şeyiyle insan.
Bu açıdan değerlendirildiğinde tatmin edici, bazı yorucu detayları olsa da güzel bir kitaptı.
“Bazen, "Cehennem nedir?" diye düşündüğüm olur. Bence cehennem, sevememekten doğan bir acıdır.”
Herkese merhaba herkesin ve benim de korktuğum o kitabı okudum evet 1025 sayfa ve ben sevgili 
1kitappokur beraber 6 günde okudum. Kitapla alakalı çoğu insan karakter fazlalığı yada yarısına kadar konuya giremediklerini söylüyor tam aksine kitap daha ilk sayfalardan kendine çekiyor ve olayda belli şahsen bir baba ve oğullun aynı kadına aşık olması. Karakter çoğunluğuna ise şahsen 5-6 karakter arası kitap ilerliyor.
•
•
Ben severek okudum yer yer sıkıldım mı evet oda ortalarında dinle alakalı olan olaylarda biraz fazla mı uzatılmış ah birde sonda ki mahkeme olayı biraz fazla mı geldi bana İçeriğin de yok yok aile bağları demek istesem de olmayan ama hayalini kurulan aile bağları aşk entrika vicdan muhasebesi iyilik ile kötülüğün aynı anda yaşanıyor olması bu bir zıtlık değil bir bütünlük bence. Dediğim gibi gözünüzü korkutan bir kitap olmasın başladığınız zaman elinizden bırakamıyorsunuz.
1kitappokur beraber 6 günde okudum. Kitapla alakalı çoğu insan karakter fazlalığı yada yarısına kadar konuya giremediklerini söylüyor tam aksine kitap daha ilk sayfalardan kendine çekiyor ve olayda belli şahsen bir baba ve oğullun aynı kadına aşık olması. Karakter çoğunluğuna ise şahsen 5-6 karakter arası kitap ilerliyor.
•
•
Ben severek okudum yer yer sıkıldım mı evet oda ortalarında dinle alakalı olan olaylarda biraz fazla mı uzatılmış ah birde sonda ki mahkeme olayı biraz fazla mı geldi bana İçeriğin de yok yok aile bağları demek istesem de olmayan ama hayalini kurulan aile bağları aşk entrika vicdan muhasebesi iyilik ile kötülüğün aynı anda yaşanıyor olması bu bir zıtlık değil bir bütünlük bence. Dediğim gibi gözünüzü korkutan bir kitap olmasın başladığınız zaman elinizden bırakamıyorsunuz.
Baba ve oğulları arasındaki çatışmayı konu alan kitap ne kadar bir cinayetin çözümü gibi görünse de asıl tema suçu çözmek değil suçun anlamını, sorumluluğunu ve vicdanını anlamaktır.
Kitap boyunca özgürlük iyilik, inanç, Tanrı gibi kavramlar irdelenmiş özellikle "Tanrı varsa neden bu kadar acı vardır"sorusuna farklı görüşler ve bakış açılarıyla cevaplar aranmıştır.
Toplumsal düzene,sömürüye,gelir dağılımının adaletsizligine ve Rus hiyerarşik yapısına karşı da güzel eleştiri ve göndermeler var.
Dostoyevski kendi çağının değil şu an ki çağın dahi üstünde bir yazar. Yazdığı son roman Karamazov Kardesler onun felsefi anlamda nirvanaya ulaştığı, tartışmasız bir duayen filozof olduğunun en açık göstergesi bana göre.
1025 sayfa olması ne kadar başlangıçta insanın gözünü korkutsa da kitap kısa sürede sizi içine alıyor. Öyle ki rüyamda dahi bu felsefi konularla baya baya uğraştım.
İnsanın Tanrı'ya ihtiyacı,aklından değil acısından doğar.
Ben Tanrı 'yı inkar etmiyorum, yalnızca yarattığı dünyayı kabul etmiyorum.
İnsan,kendini en çok küçülttüğü an da başkalarını yargılar.