Daniel tiksintiyle seyretti kendini; içinden kendini öyle yumuşak, öyle yumuşak hissediyordu ki, doğal değildi bu. İnsanlar böyledir, diye düşündü bir tür zevkle. Görünürde kaskatı ve kapanık, ama bunun altında bağışlanması için yalvaran çaresiz bir kurban var... İnsanın bir başkasıymış gibi kendinden nefret etmesi garip...
İnsanın ilerisini görmesi ne korkunç, diye düşündü. Cehennemi de böyle hayal ediyordu. Her şeyi delip geçen bir bakış... Dünyanın öteki ucuna dek, benliğinin içine dek her şey görünecekti.