Vazgeçmek diye bir şey var,
Hani dünyaları gözünün önüne serseler,
Gözünde yoktur.
Hani tüm metre karelere sahip olsan da,
Gözünün ucuyla bakasın yoktur,
Hani bazı şeyleri çok istersin ama zamanla bir bir yok olurlar yüreğinde,
Hani geceleri düşündüğün şeyler artık aklına bile gelmez,
Hani insanın yüreğinde de mevsimler vardır.
İstekleri, hayalleri, zamana bıraktıkları,
Ama sonra işte vazgeçersin,
bahar gibi filizlenirler, ama sonbahar yaprakları gibi sessizce dökülürler.
Hani hayatında üzen şeylerin izi bile kalmaz,
Vazgeçmek işte tam olarak böyle bir şey.
İşte öyleyim,
Ne gözümde var,
Nede gönlümde senden gayrı hiçbirşey.
Hayatta iki vazgeçilmezim var,
Birisisin!
Ne vazgeçerim nede vazgeçmek isterim.
Seni ne kadar sevdiğimi ve benim için ne kadar kıymetli olduğunu çok iyi biliyorsun.
Bir gün çıkıp da Sen benim için değersizsin desem,
gözleriminde, dilimin de yalan söylediğini anlarsın.
Çünkü insan sevmediğinin gözlerine böyle bakamaz.
İnsan değersiz gördüğünün sesini özlemez, kokusunu içine çektiğinde dünyayı unutmaz.
Ben seni severken içim titriyor.
Yanındayken zamanın geçmesini istemiyorum.
Bir yere gitmek istemiyorum.
Sanki dünya dönsün ama biz olduğumuz yerde kalalım istiyorum.
Kalalım öylece herkes bir bir gitsin ama sona biz kalalım.