"Tanrım! Ne büyük bir şey bu!" dedi. "Bir insan kitap yazmış... Kâğıt ve üstünde birtakım noktacıklar, hepsi bu. Yazmış ve... öldü mü?"
"Öldü." dedim.
"Öldü, fakat kitap kaldı. Okuyorlar onu. Gözlerinle bakıyorsun, sana çeşitli sözler söylüyor. Dinleyip anlıyorsun."
Haklısın, bizimkiler hikaye uydurmada pek ustadır... Hayatında hiçbir güzel şey bulunmayan bir insanın bir hikaye uydurup gerçekmiş gibi anlatmasında ne kötülük var? Anlatır, masalına kendi de inanır, bir parça avunur. Çok insan böyle yaşar. Engel olamazsın buna...
Sen bunu kolayca yaparsın, oysa benim için çok güç. Sana söylememiştim ya, bana geldiğin zaman sırf bu hayata dayanamadığım için ağlamıştım. Hoşça kal.
Ben, yani Yakup, her türlü çağrılmanın olağan şekli Daha hiç çağrılmadım
Biri olsun “Yakup!” diye seslenmedi hiç
Yakup!
Diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım
Seni yanımda gezdiriyorum aşk kelimesi
Uyanık, duygulu, her günkü yanımda
Bilmem ki ne yapsam, ne etsem bu sevinirliği
Kendimi görmeye parklara gidiyorum