Ben, yani Yakup, her türlü çağrılmanın olağan şekli Daha hiç çağrılmadım
Biri olsun “Yakup!” diye seslenmedi hiç
Yakup!
Diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım
Seni yanımda gezdiriyorum aşk kelimesi
Uyanık, duygulu, her günkü yanımda
Bilmem ki ne yapsam, ne etsem bu sevinirliği
Kendimi görmeye parklara gidiyorum
Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu? bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk Birleşiyoruz sessizce.
Her sabah kalkıp otobüsle bir yerlere gitmek yerine babamın beni arabayla bir yerlerden alıp eve götürdüğü günleri istiyorum.
Uyanıp bir an önce yetiştirmem gereken işlere başlamak yerine kardeşlerimin odasında ailecek kitap okuduğumuz günleri istiyorum.
Her gün annemi aramak için zaman yaratmak zorunda kalmak yerine eve döndüğümde kapıyı onun açtığı günleri istiyorum.