Kafamda kendimi onunla yan yana getirdiğimde o benden çok daha mükemmel görünüyordu. "Ben hile hurdayla kazandıysam da insanlık olarak kaybettim," duygusu yüreğimi altüst ediyordu.
K ile ikimiz ıssız bir çölün ortasında duruyor olsak, muhakkak ki vicdanımın emrine uyup oracıkta özür dilerdim. Oysa orada insanlar vardı. Bu yüzden vicdanıma gem vurulmuştu. Ve ne acıdır ki sonsuza dek bir daha serbest kalıp canlanmadı.
"Bu konuyu bırakalım artık," dedi. Bakışlarının da sözlerinin de çok yürek burkan bir tarafı vardı. Ben tek bir kelime bile edemeden K, "Bırak lütfen," dedi bu kez yalvarırcasına.