Değişmeyen iktidar ve din ilişkisi
Puan vermedi
Teulé 1518 de Strasbourg'da yaşanan "dans vebası" olarak geçen sıra dışı bir olayı edebiyatın malzemesine dönüştürür. Teulé, bu olağanüstü olayın ardında yatan toplumsal, ekonomik ve psikolojik koşulları araştırırken, aynı zamanda Orta Çağ sonu Avrupa'sının iktidar ilişkilerini, dini kurumlarını ve insanın felaket karşısındaki kırılganlığını da sert bir biçimde sorgular.
Roman, Troffea Hatun'un bebeğini nehre attıktan sonra sebepsiz görünen bir dansa başlamasıyla açılır. Bu sahne, eserin bütününe yayılacak olan çürümenin ve umutsuzluğun ilk işaretidir. Açlık nedeniyle sütü kesilmiş bir annenin çocuğunu ölüme göndermesi, bireysel bir trajediden çok daha fazlasını temsil eder: Toplumsal düzen artık yaşamı koruyamaz hâle gelmiştir. Dans, bu noktadan sonra bir eğlence biçimi değil, varoluşsal bir çığlık hâline gelir. Romanda sorulan "Dans etmek bir çığlığı susturmak mı?" sorusu, aslında bütün anlatının merkezinde yer alır.
Teulé, dans salgınını açıklamaya çalışan farklı otoriteleri karşı karşıya getirir. Din insanları olayı şeytanın veya azizlerin gazabının sonucu olarak yorumlarken, hekimler fiziksel ve psikolojik nedenler ararlar. Belediye yöneticileri ise çözüm üretmek yerine kendi iktidarlarını koruma telaşı içindedir. Bu çatışma, akıl ile dogma arasındaki tarihsel mücadeleyi görünür kılar. Özellikle belediyenin cerrahı Hieronymus Brunschweig'ın dansı yoksulluk, korku ve toplumsal baskının sonucu olarak açıklaması, romanın en güçlü yorumlarından biridir. Ona göre insanlar, dayanılmaz gerçeklikten kaçmak için dans etmektedir. Böylece Teulé, dans salgınını mistik bir olay olmaktan çıkarıp toplumsal bir semptom olarak yorumlar.
Romanın en sert eleştiri okları ise Kiliseye yöneltilmiştir. Halk açlık ve sefalet içinde kıvranırken piskoposların zenginlik içinde
"DEMİRDEN BİR DENİZ"
Yavuz'un defterinde "gri" yoktu, ya "ak" sındır ya "kara".
Tarihî romanlar genellikle iki tuzağa düşer: Ya tarihî gerçekleri o kadar ağır basar ki kurgu boğulur gider ya da kurgu o kadar uçar ki dönemin ruhunu tamamen kaybederiz. Eser, bu iki ucun tam ortasında, dengeli bir yürüyüş sergiliyor. Yazar, on yedi yılı aşan psikoloji ve tasavvuf okumalarını Osmanlı arşivlerinin titizliğiyle harmanlamış. Ortaya çıkan şey ise sadece bir “kitap” değil; âdeta bir dönem odası – içine girdiğimizde Yavuz’un ordularının tozunu koklayacağımız, fırtınayla dövüşen kale duvarlarının soğuğunu hissedeceğimiz bir atmosfer.
Tarih, bazen yalnızca savaşların ve zaferlerin anlatıldığı bir alan değildir. Bazı hikâyeler vardır ki insan ruhunun en karanlık taraflarını, kayıpların bıraktığı derin boşluğu ve sırların insanı nasıl dönüştürdüğünü de anlatır. 1518 yılı… Osmanlı Devleti’nin en sert ve en çalkantılı dönemlerinden biri. Yavuz Sultan Selim’in Mısır Seferi’nin ardından şekillenen siyasi atmosferin ortasında, Karahisar Kalesi’nde işlenen gizemli bir cinayetle karşılaşıyoruz.
Sultan Selim Han’ın Mısır seferinden dönen ordusuna yol açan öncü birlik komutanı Hazar, kendini fırtınanın dünyayla tüm bağlarını kopardığı bir kalede bulur.
Âdeta taş duvarların içine hapsolmuş bir bilinçaltını andıran kaçışın mümkün olmadığı bu atmosfer, romanın gerilimini sürekli diri tutuyor. Dışarıdan kimse giremez, içeriden kimse çıkamaz.
Duvarların ardında işlenmiş vahşi bir cinayet: Kimliği belirsiz bir kadının bedenine saplanmış dokuz ok. Dokuz şüpheli. Ve bu şüphelilerden biri, Hazar’ın geçmişindeki en karanlık yaranın ta kendisi. Hazar’ın hikâyesi, onu bu soğuk kale duvarlarına hapseden sebeplerin ötesine geçiyor. Naif bir nalbant çırağıyken sevdiği kadını kaybetmenin acısıyla ölümcül
Reklam
“Dans etmek bir çığlığı susturmak mı ?”
Strasbourg, tarihinde akıl almaz bir olayla sınandı.Dans…
Açlık ve sefalet toplumun sınırlarını ne kadar zorlayabilir? Açlıktan pislik yemek, çöp hatta nesneyi yemek… Ya da belki öz çocuğunu ? Açlıktan kendi çocuğunu yemek…
1518 yılında dünya eşi benzeri görülmemiş toplumsal bir histeri vakasıyla karşılaştı. Dans etmek . Kulağa eğlenceli geliyor dimi , ama durun bu öylesine dans değil ölene dek dans etmekle biten ölümler.
Strasbourg açlık ve sefaletten kırılıyordu . Jeu-des Enfants sokağında yaşayan Enneline sefaletten ve açlıktan bitap düştükleri için yemi doğmuş bebeğini nehire atıp terk ediyor. Jeu-des Enfants sokağındaki evine geri döndükten sonra bir anda dans etmeye başladı. Sokağa çıkıyor ve dansını sokakta devam ediyor. Onu gören komşuları da garip bir biçimde ona katılıyorlar ve dans hastalığı bi anda bütün sokağı ele geçiriyor , hatta tüm Strasbourg’ u!
Durumdan rahatsız olan belediye başkanı orduyu acil göreve çağırıyor.Ordu bu histerik olay karşısında çaresiz . Kiliselerde papazlar dualarla ayinlerle bu ölümcül dansı durdurmaya çalışıyorlar .Doktorlar da bu olayı aydınlatamıyorlar . Dans etmekten yorulup ölenlerin ardından dansa yenileri de katılıyor …
1518 yılında dünya şaşkınlık yaratan bir histerik vaka. Dans etmeye başlayıp ölen topluma ne tıp ne de din dünyası anlam veremiyor . Acaba dans ederek ölmek yaratanın bir cezası mıydı ? Tarihte aydınlatılamayan bir ölüm vakası…
Puan vermedi
DEMİRDEN BİR DENİZ
Tarihin tozlu sayfalarında, fırtınanın ortasında kalmış izole bir kale ve kusursuz işlenmiş bir cinayet... Bugün detaylarına bayıldığım, atmosferiyle beni içine çeken harika bir yerli tarihi polisiye ile geldim! Yasin Kocabaş’ın kaleme aldığı Demirden Bir Deniz, bizi Osmanlı’nın en sert, en kudretli ve gizemli dönemlerinden birine, Yavuz Sultan Selim çağının tam ortasına, 1518 yılının Karahisar Kalesi’ne götürmeye.
Hikaye daha ilk sayfadan itibaren öyle bir ambiyans sunmakta ki, kendinizi adeta o soğuk taş duvarların arasında, karanlık koridorlarda yürürken bulmaktasınız.
Gelelim kurgunun beni en çok cezbeden noktasına: Dış dünyayla tüm bağları kesen, adeta gökyüzünü yırtan sert bir fırtınanın gölgesinde, kalenin derinliklerinde vahşi bir cinayet işlenmekte. Kaleye giriş ve çıkışlar hava şartları nedeniyle tamamen imkansız. Bu da demek oluyor ki katil yabancı değil, içeriden biri! Biz fark etmeden kalenin kapıları üzerimize kapanmakta ve kendimizi herkesin hem ölümcül bir tehlike altında olduğu hem de potansiyel bir şüpheliye dönüştüğü devasa bir kapalı oda oyununun içinde bulmaktayız. Polisiyede bu tarz "locked-room" (kapalı oda) kurgularını her zaman çok sevmişimdir ama bunu Osmanlı’nın o ağır, gerilimli tarihi atmosferiyle harmanlamak kitaba bambaşka bir derinlik kazandırmış bana göre
Yazar sadece bir katil kim macerası sunmakla kalmamış; cinayetin arkasına dönemin siyasi entrikalarını, taht kavgalarını, kardeş katli fetvalarını, devletin bekası için dönen gizli oyunları ve ihanetleri de katman katman işlemekte. Üstelik tüm bu karanlığın, kasvetin ve kılıç seslerinin ortasında filizlenen trajik bir aşk hikayesi de var ki, hikayenin duygusal yönünü çok iyi dengelemeye. Karakterlerin derinliği, dönemin diline ve ruhuna uygun diyaloglar
Demirden Bir Deniz
DEMİRDEN BİR DENİZ | Yasin Kocabaş
"Zihninin karanlık dehlizlerinde dolaşan bir polisiye, kılıçların değil sırların çarpıştığı puslu bir devir..."
Bugün sizi 16. yüzyılın sert rüzgarlarına, Yavuz Sultan Selim döneminin o gergin, tekinsiz ve bir o kadar da büyüleyici atmosferine davet ediyorum. Demirden Bir Deniz, sadece bir tarihi roman değil; her bölüm sonunda "bir sayfa daha okusam" dedirten, nabzı sürekli yüksek tutan kusursuz bir "kapalı oda" polisiyesi!
Surların ve Sırların Arasında Bir Takip
1518 yılı... Fırtınanın dış dünyayla tüm bağlarını kestiği, taşa saplanmış devasa bir hançeri andıran Karahisar Kalesi... Ve bu izole kalede, eski Türk kozmolojisine dayanan kanlı bir şifreyle işlenmiş, ucu Safevi sarayına kadar uzanan vahşi bir cinayet!
Mısır çöllerini aşıp payitahta dönen ordunun öncü birlikleri, kendilerini bir anda bu tekinsiz ve izole kalenin içindeki soruşturmanın ortasında bulurlar. Kaledeki dokuz kişi şüphelidir ve içlerinden biri, Hazar'ın geçmişinden gelen en büyük yarasıdır... Geçmişte naif bir hayat sürerken, sevdiği kadını kaybetmenin acısıyla bir "Serdengeçti"ye dönüşen Hazar için bu takip, kendi kalbinin küllerini de deşecek sarsıcı bir yüzleşme olacaktır.
Ezber Bozan Tarihi Gerçekçilik
Yazar Yasin Kocabaş, on yedi yılı aşan psikoloji okumalarını ve tasavvufun mistik derinliğini, Osmanlı arşivlerinin titizliğiyle harmanlamış. Kitap, tarihi gerçeklikten kopmadan kurgusal bir macerayı sunarken popüler kültürün "küpeli padişah" yanılgılarına da vesikalarla meydan okuyor; Cihan Padişahı Yavuz'un o sert, vakur ve gösterişten uzak gerçek mizacını zihnimizde canlandırıyor.
Sadece bir katilin değil, tarihin tozlu koridorlarında kaybolmuş bir hakikatin peşine düşmek isteyenler için bu kitap gerçek bir keşif. Kılıçların değil, sırların
1518 Strasbourg.Açlık ve sefalete düşmüş toplumun delirme hikayesi.Bebeğini yemekle nehire salmak atasında kalan insanlar.Bebeğini nehire saldıktan sonra dans etmeye başlayan bir kadın,virüs emsali yayılan dansı.
Reklam
Reklam