Tolstoy’un Diriliş romanının ilk cümlesi: “Yüzbinlerce insan üzerine doluştukları toprak parçasını çirkinleştirmek için vargüçleriyle uğraşsalar da; orada hiçbir şey yeşermesin diye her yana beton döküp, filizlenen her bitkiyi kökünden koparmış, havayı kömür ve petrol yakarak alabildiğine kirletmiş, çevredeki tüm ağaçları kesmiş, tüm dört-ayaklıları, kuşları kovmuş olsalar da, ilkbahar gene de ilkbahardı.”
İnsan ömrü, zamanın fırınında alev alan bir kağıt kadar çabuk yanıyor. Belki hayat…gülünç bir oyundur. Tam bir ümitsizlik içinde bir yığın, “karar kılıklı tereddüt “ve küçük beyhude savunmalardır, hatta hülyadır.”