Can garip, can suskun....
Sevda karşısında hayatın ne önemi var.
Her hayat hikâyesi bitmiş bir aşktan yol alıyordu.
Yoruldum artık başıboş sokaklarda, sonu gelmeyen kaldırımlarda yürümekten.
Şimdi nerdesin? ne çok bekledim
Tükendi yapraklarım
Rüzgâr bulutların göğsünden damlalar çaldı
Aldı beni
kattı önüne
Pas tutmuş yollarından geçirdi gençliğimin,
Ve aldım bedenimi ta dağlara kadar götürdüm
Küçüldüm küçüldüm..... bir nokta gibi
Sonra kaldırıp en olmadık
Harflerin üstüne koydular beni
İçinde aşkın bulunmadığı sözcüklere,
Oysa ben yalnızca bir güzü karşılamaya gitmiştim
Gözlerimizden ardakalan ve yitik aşklarımızdan.
Ben o denizleri bilirim
Gözlerimin aynasında inip kalkan bütün o denizleri
Yaşlanan bekleyişlerin birbirine baktığı
Suya değince akşamın külrengi kanatları, bilirim
İçimde hep aynı kıskançlığın başharfleri.