Can garip, can suskun....
Sevda karşısında hayatın ne önemi var.
Her hayat hikâyesi bitmiş bir aşktan yol alıyordu.
Yoruldum artık başıboş sokaklarda, sonu gelmeyen kaldırımlarda yürümekten.
Ve aldım bedenimi ta dağlara kadar götürdüm
Küçüldüm küçüldüm..... bir nokta gibi
Sonra kaldırıp en olmadık
Harflerin üstüne koydular beni
İçinde aşkın bulunmadığı sözcüklere,
Oysa ben yalnızca bir güzü karşılamaya gitmiştim
Gözlerimizden ardakalan ve yitik aşklarımızdan.
Ben o denizleri bilirim
Gözlerimin aynasında inip kalkan bütün o denizleri
Yaşlanan bekleyişlerin birbirine baktığı
Suya değince akşamın külrengi kanatları, bilirim
İçimde hep aynı kıskançlığın başharfleri.
Bütün ağlamaların dinmesi gerek bir şiiri yazmak için
Çünkü duyguların dinlendiği yerde başlar şiir
Sevginin üşüdüğü yerde yazı, çocukluğun bittiği
Ve hep genç kaldığı yerde annelerin.