Mevcut durumda kendimizi hep yanlış anlıyor, başka insanlarıysa nadiren anlayabiliyorduk. Deneyim denilen şeyin ahlaki bir değeri yoktu. Deneyim, insanların yanlışlarına verdikleri isimdi.
Ruh ve beden, beden ruh; ne büyü gizemdi. Ruhumuzun hayvani, bedenimizinse ruhani bir tarafı vardı. Duyularımız kesinleşirken zihnimiz körelebiliyordu. bedensel örtülerin nerede ölüp ruhani dürtülerin nerede başladığını kim bilebilirdi ki?