Nazlı
@1berceste_
Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı (Obolomov)
Şu anda okuduğu kitap
Onun gülüşü bir orduydu ve ben karşısında silahsızdım. Beni tekrar tekrar çekip vurduğunun farkında değildi. Yenik düştüğüm tek savaştı.
Reklam
Kalbim ağrıyordu.
Hayır sil.
Ağlıyordu.
Kalbim ağrımaktan ağrıyordu.
İnsanın kalbi ağlar mıydı?
Ev bazen bir histir. Hiçbir yere ait değilsen de belki senin evin, hislerindir.
Reklam