Bazen sözler kâfi gelmez sînedeki sancıya, gözlerdeki yorgunluğa, Göğüs kafesinde her gün defalarca kez çırpınırcasına atana.. Tabi Dünya Aslında öğretmişti gerçek yüzünü anne karnından çıktığımızda :) Tertemizdik, ama ağlıyorduk hep.. Şimdi Büyüdük. Yürekler yorgun, vicdanlar körelmiş, Gözler'den düşen onlarca minik bir gözyaşı.. Ne acaibtirki Gülüyoruz.. :) Herkes biraz başkası olmuş,Gözler körelmiş, kalpler vicdana seslenmiyor artık.,Kulaklar Hakk'ı duymaz olmuş.. Sorsanız İnsan diye sokaklarda geziniriz hepimiz değilmi..? İnsan dediğin nedirki Dilrûba :)
Bir avuç toprağın içinde sayılı nefes ve sayısız heves.. İyiki Gece Var.. Yoksa insan Hüznü'nü nasıl yaşayabilir ki..? Nice geceler var içinde binlerce Âh gömülü.. Nice geceler var içinde kaç tane yaşayan ölü var.. Ama Bak Yaradan Ne güzel Yaratmış Ay'ı Dilrûba ; Kulum hangi gecede kaybolursan kaybol ışığım, yardımım,yol göstericin hep seninle der gibi.. İnsanlar Fani'dir göçüp gider.. Sen Ruhunda sonsuzluğu bulmaya bak, Yaradan Göğsünde Saklı..✨️🌙
31.03.26 22.25..
@Mhrir_
Düşünsene… İmtihanlar bitmiş, kalbin artık korkuyla değil huzurla atıyor. Amel defterin sağından verilmiş; titreyen ellerinle alıyorsun ama bu sefer titreme endişeden değil, şaşkınlıktan. Onca eksik, onca kusurla buna layık görülmüş olmanın mahcubiyeti var.
Ve sonra bir ses..
Yargılayan değil, inciten hiç değil.
Saran, rahatlatan, ebediyete çağıran bir ses:
“Vedhuli cenneti…”
İşte o an anlıyorsun; ağladığın geceler boşa değilmiş, sabrettiğin yerler görülmüş, yalnız kaldığını sandığın anlarda bile terk edilmemişsin. Dünya yükü omuzlarından düşüyor, kalbin ilk defa gerçekten dinleniyor. Ne korku kalıyor ne yorgunluk… Sadece sonsuz bir selamet.