Düşünsene… İmtihanlar bitmiş, kalbin artık korkuyla değil huzurla atıyor. Amel defterin sağından verilmiş; titreyen ellerinle alıyorsun ama bu sefer titreme endişeden değil, şaşkınlıktan. Onca eksik, onca kusurla buna layık görülmüş olmanın mahcubiyeti var.
Ve sonra bir ses..
Yargılayan değil, inciten hiç değil.
Saran, rahatlatan, ebediyete çağıran bir ses:
“Vedhuli cenneti…”
İşte o an anlıyorsun; ağladığın geceler boşa değilmiş, sabrettiğin yerler görülmüş, yalnız kaldığını sandığın anlarda bile terk edilmemişsin. Dünya yükü omuzlarından düşüyor, kalbin ilk defa gerçekten dinleniyor. Ne korku kalıyor ne yorgunluk… Sadece sonsuz bir selamet.