" O zamanlar bile ruhumda bir yeraltı vardı. Beni görecekler,tanıyacaklar diye ödüm patlardı. Bundan dolayı gittiğim karanlık köşeleri sık sık değiştirirdim"
"Durum şu: Her insanın anılarında herkese söyleyemeyeceği, ancak dostlarına açabileceği şeyler vardır. Hatta dostlarına bile açılamayacak, gizli kalması koşuluyla yalnız kendi kendimize itirafta bulunacağımız durumlar olur. Ama bir de öyleleri vardır ki, kendi kendimize bile açmaktan korkarız. Her aklı başında insanın dağarcığında bile böyleleri yığınla bulunur. Daha doğrusu, insan aklını başına topladıkça bunların da sayısı artar."
... ne kadar tuhaftı, vedalaşmak için az süreye ihtiyaç duyuyordu insan. Yanında götüremeyeceğini bildiği zaman, her şey ne kadar da değersiz görünüyordu.