İNSANA DAİR
İnsan...
Bu kelime tek başına zikredildiğinde ; bakışlar yere düşer, göz pınarları nemlenir, tüyler diken gibi ayağı kalkar, ardında uzunca bir sükût yerini alır ve kalp durmasada duracak gibi olur.
Bu kelime tek başına yazıldığında ardından da üç nokta yan yana gelir; insanın bu hallerini anlatabilmek için.
İmla kuralları müsaade etse; bu kelimenin ardından binlerce nokta, binlerce soru işareti ve binlerce ünlem yan yana konulabilse.
Nüfusun artmasıyla doğal ortamları bitme noktasına gelen şehirlerde , uzlete çekilmek imkânsız hale geldi. Güne , kuşların cıvıltısıyla değil cep telefonlarının baş ağrısı yapan yaygaralarıyla başlıyoruz. Mekanik gürültünün had safhaya çıktığı şehirlerde ; doğanın sesini duyamaz , kendimizi dinleyemez olduk. Ne dinlenebiliyoruz ne de dinleyebiliyoruz...