Bir kadını sevmeye başladığınızda dünya gitgide tenhalaşıyor. Başka hayatların izleri tek tek silinmeye başlıyor; başkalarının sesleri, başkalarının ayak izleri, başkalarının hayatları. Sonra sizden ve o kadından başkası kalmıyor. Öncesinde de hiç kimse yaşamamış gibi. Boşluktan doğmuş gibi. Sonra siz de yok oluyorsunuz ve sadece o kadın kalıyor.
Okumak kurtuluşumdu.Hikayelerde açılan dünyalar kendi gerçekliğimden kaçıp sığınabileceğim mabetlerdi. Kitapların başrolde olduğu bir topluluk ne kadar kötü olabilirdi ki…