İnsana koca bir ıssızlık hissi veren denizin ardından, kalabalık bir ağaç topluluğunu görmek, saatlerce süren yalnızlığından sonra dostlarıyla karşılaşan birinin duyduğu sevince benziyordu.
Yeryüzünde, bir ömür beraber yaşanacak mutluluklara inandırdıktan sonra sevdiği kişiyi hayatının en değersiz varlığıymış gibi bir kenarda yalnız bırakanlar, ağır cezalar almalıydı.
Çünkü onlar, ruhlarında okyanusları taşıracak kadar koca bir sevgiyle yaşayan insanları, bu sevgiyi sunacakları kişiden -kendilerinden- mahrum bırakıp hatıralarda kalan zulümleriyle hayatlarına devam ediyorlardı.