l.l
@1llll1
Her şey boş diye bağıracaksın günün birinde
Dışarıdaki dünya bu dipsiz kuyudan daha renksiz, daha tatsız, daha anlamsız olmalıydı ki bilinçaltım buradan kurtulmayı reddediyordu. Fiziksel hiçbir acı yok gibiydi ama vardı, hem de katmerlisi. Nasıl anlatsam, hayatın kendisi iç içe geçmiş felaketlerden oluşan devasa bir acıya dönüşmüştü. Bu acı o kadar yoğundu ki artık hiçbir şey hissedemiyordum. Sadece kocaman bir hiçlik
Vazgeçmiştim, her şeyden, herkesten, hepsinden... Kılımı kıpırdatamıyordum. Kıpırdatmak istemiyorum diye değil, kıpırdatamıyordum, çünkü artık içimde yaşama isteği yoktu. Daha doğrusu artık hiçbir duygum yoktu. Acı, üzüntü, keder, pişmanlık, öfke; bunları hissedecek takatim kalmamıştı. Düşünmek bile beni yoruyordu. Yorulmak da değil, anlamsızlık, yaşamak için ihtiyaç duyduğun ne varsa hepsinin kıymetsiz hale gelmesi. Kıymetsizlik de değil, kıymetsizlik bile bir anlama sahipti, bu daha da beterdi. Derin, depderin, bitmek bilmeyen, bir türlü içinden çıkaramadığım o anlamsızlık kuyusunun içine hapsolmuştum.
İşimizi yapmamız yeterliydi. Ama kendi halimize bırakmıyorlardı ki. Siyasiler, güç odakları, çıkar çevreleri her aşamada tepemizde bitiyor, bazen doğrudan bazen dolayla müdahale etmeye çalışıyorlardı. Ne yasalar umurlarındaydı, ne teşkilatın itibarı ne de adaletin gerçekleşmemiş olması. Onların tek isteği vardı: Kendi siyasi ikballeri, kendi kişisel çıkarları.
"Liyakat kaybolunca teşkilata sadakat kayboluyor" diye sürdürdüm sözlerimi. "Teşkilata sadakat kaybolunca yasaya sadakat de kayboluyor. Yasaya sadakat kaybolunca ülkeye sadakat de bitiyor. Olan bu Bâki kardeşim. Liyakatin yerini adam kayırmacılık, siyasi ya da şahsi menfaat alınca işler rayından çıkıyor..."
Puan vermedi·448 syf.·
10 günde okudu
·2025 12. kitabı
Bu kişiler aydın olsalar da olmasalar da "genellikle belirsiz bir isyan halinde"dirler. Çevrenin onlara tahmil ettiği koşulları kabul etmemekte direnmekte, ama ne yapacaklarını bilememektedirler...
Sayfa 8
