Melike Ateş
@1melikeates
Öğretmen
Yüksek Lisans
İstanbul
25 Eylül
49 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Papirüs… Sadece bir kâğıt değil, insanlığın hafızasını taşıyan ilk dokunuşlardan biri. Nil Nehri’nin kıyısında sessizce yetişen narin bir bitkinin, kelimelere can veren hâline dönüşmesi. O zamanlar matbaa bir hayal bile değilken, insanlar düşüncelerini, inançlarını, hayallerini bu zarif yapraklara yazıp zamana emanet ettiler. Her rulo, bir çağın tanığı, bir yüreğin fısıltısıydı. Antik kütüphanelerde istiflenen papirüsler sayesinde, geçmişin sesi bugüne ulaşabildi. Ve bugün elimizde tuttuğumuz her kitapta, o ilk papirüs yaprağının hafif hışırtısı hâlâ duyulur. Yazının bu kadar kırılgan bir malzeme üzerinde bu kadar güçlü bir iz bırakması tesadüf olabilir mi bilmem ama tıpkı Irene Vallejo’nun da kitabında bahsettiği gibi; “Kitaplar ölmeyi reddeder.”
Eros’un Istırabı, sevdanın kaybolan anlamına mı işaret eder, yoksa aşkın kendisi mi zamanla bir yıkıma dönüşmüş? Ya da aşk, artık derin bir bağlılık değil, bir tüketim aracı ve geçici hazlardan ibaret mi olmuştur? Tüketim toplumu haline geldiğimiz bu modern dünyada, aşkı da bireysel hazlar uğruna hızla tüketiyoruz, değil mi? Herkesin dilinde aynı kelimeler... Ah, nerede o eski aşklar? Nerede o eski sevgiler? Bu sorulara ışık tutan Chul Han, bireylerin birbirlerine olan bağlarını tüketim kültürüne ve dijital etkileşimlere indirgemelerinin, insanın duygusal ve cinsel hayatında büyük bir boşluğa yol açtığını savunur. Modern dünyada "özgürlük" ve "mutluluk" gibi kavramlar, bir tür bağımsızlık ve bireysellik arayışına sıkışmıştır; ancak bu arayış, gerçekte insanın derin bağlar kurma yeteneğini zayıflatmaktadır. Eros’un Istırabı, bireylerin modern toplumsal yapılarla olan ilişkisini sorgularken, aşkın hem bir arzu hem de bir yük olabileceğini gösteren güçlü bir düşünsel manifesto sunuyor.
Bir halkın umutlarını, topraklarını ve kimliğini silmek ne zaman bir hakkaniyete dönüştü? Bir coğrafya, ne zaman sadece bir harita olmaktan çıkıp, üzerine inşa edilen duvarlarla, dayatılan kuşatmalarla bir varoluş mücadelesine dönüşür? Ve bir halk, nasıl olur da kendi evinde yabancılaşır, kendi topraklarında hapsolur? Bu sorular, sadece Filistin’in acısını değil, tüm insanlığın vicdanını sorgulamamız gereken birer yankıdır. Dünya gözlerini bu zülum karşısında başka yöne çevirmeyi tercih ederken, İsrail asıllı tarihçi Ilan Pappé keskin kalemiyle soydaşlarının yaptığı soykırımı tüm gerçekliğiyle gözler önüne seriyor.
Ali Şeriati kitabına “Sizi rahatsız etmeye geldim!”diyerek başlıyor. Bunu da başarıyor aslında. Kitabın adı Hac… Hac vazifesini fizikî olarak anlatırken, aslında manevi boyutta da Haccı anlamlandırmamızı sağlıyor. Orada gerçekleştirilen her olayın mantıksal bir çerçeveye oturtulması üzerinde duruyor. Cismanîliği ve benliği unutup sorgulamaya teşvik ediyor. Hacer’i ve İbrahim’i anla… İsmail’ini bul ve ondan vazgeç… Bu ifadeler insana ‘Benim İsmail’im neydi acaba?’ sorusunu sorduruyor…
