Hamiyyet
@1okurrAnne
ᴏᴋᴜᴍᴀᴅığıɴ ɢüɴ ᴋᴀʀᴀɴʟıᴋᴛᴀsıɴ.ɴᴘ
Bazıları gökyüzünden yıldız satın alıyormuş. Bir internet sitesi aracılığıyla gökyüzünden diledikleri yıldızı alıp, diledikleri isimleri veriyorlarmış. Milyonlarcasını böyle satmışlar. Zenginlerin, şarkıcıların, mankenlerin gökyüzünde yıldızları var. Şimdi göĝe bakma Durağına gittiğimizde ne yapabileceğimizi bilmiyorum. Ah sevgilim! Șimdi gökyüzüne bakmak, başkalarının evini gözetlemek kadar tedirgin edici. Gidelim başka bir gökyüzü bulalım, başka bir ay bulalım kendimize. Bu doymazlar, bu arsızlar gökyüzümüzü çalmışlar !
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Duvarların çepeçevre sardığı bir ölüm kampına dönüştürülen Gazze'de, çocuklar ölmeye devam ettiği sürece hiçbir masal
tamamlanamayacak, hiçbir çocuk șarkısı melodisini bulamayacak, hiçbir oyunun sonu gelmeyecek, hiçbir top zıplamayacak,
hiçbir tebeşir tahtaya yazmayacak
Çocukluk dünyasına dair hiçbir renk gerçek yüzüyle insanların gözüne görünmeyecek bundan böyle,
Çocuklar eksildikçe, eksilecek herkes ve herşey...
Yavaşça dokun yaralarıma .
Yavaşça.
Annesi dün ölmüş çocuklara dokunurcasına şefkatle. Bin yıl mushafin sayfalarına nasıl dokunursa insan, öyle dokun.
Ben kolayca incinirim bilirsin. Kolayca hasta olur, kolayca vazgeçerim zor olan ne varsa. Kolayca doğmuşum, annem öyle
söyler. Kimseler fark etmemiş dünyaya geldiğimi. Bir tek annem
anlamış, annem sarılmış, annem kesmiş aramizdaki bağı, annem
ağlatmış, annem emzirmiş, annem uyutmuş sonra.
Ilk söz
Yakama yapışan cümleleri yazdım. Bir cümle insanın yakasına yapışır mı demeyin, yapışır. Gördüklerimi, hatırladıklarımı, sayıkladıklarımı, unuttuğumu sandıklarımı, gözlerimi kapatır kapatmaz zihnime üşüşenleri yazdım. Aklıma ilk geldikleri hâlleriyle yazdım cümleleri. Bir küçük gazete haberini, bir film sahnesini, yolda gördüğüm insanları yazdım. Çoktan kabuk bağladığını düşündüğüm yaralarım vardı. Yanılmışım. Yazmaya başlayınca onlar da bir bir sızlamaya ve bazen de kanamaya başladı. En çok tekrarladıklarım, en çok ihtiyaç duyduklarımdır. Bundan öte bir amacım yok.
Hastalığına ve kendisine gösterilen bu özen ona ahmakça ve komik
geliyordu. Bunların ne yararı vardı ? Kırılmış bir vazonun parçalarını birleștirmek istemek kadar çocukça değil miydi bunlar?Onun kalbi kırılmıştı
ve onlar da bunu haplarla, tozlarla iyileştirmek istiyorlardı !