Ç. AKGÜL
@1raforia
instagram hesabım : 1raforia
gardrops.com/1raforia
17 Mart
21 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Kendi küçük, hayalleri, cesareti ve yüreği kocaman bir yazarla tanıştım...
Sevgili Mira’nın 62 sayfadan oluşan bu özel kitabı, içinde tam 7 farklı hikaye barındırıyor. Okurken onun muhteşem hayal gücüne, harcadığı emeğe, yaşına rağmen kurduğu derin düşüncelere ve azmine hayran kalmamak elde değil. Satırlarda gezinirken, geleceğin büyük bir yazarının ilk adımlarına şahitlik ettiğimi derinden hissettim.
Gelelim buradaki harika okur topluluğuna neden bu kitabı özellikle önerdiğime...
Bazen yüzlerce sayfalık kitaplarda bulamadığımız o saf, duru ve sınırsız hayal dünyasını, 10 yaşındaki bir çocuğun temiz kalemi bize öyle bir hatırlatıyor ki... Mira’nın bu kitabı, özellikle çocuk kalbi taşımaya devam edenler, çocuk edebiyatına ilgi duyanlar için bir alternatif. Kitapta en çok etkilendiğim yer ise "Sevgili Öğretmenim" adlı bölüm oldu. Mira orada hayalini öyle güzel dile getirmiş ki, okurken "İşte geleceğin yazarı!" diyorsunuz.
Kitabı merak edenler, incelemek veya edinip Mira’ya destek olmak isteyenler instagram @bodrumkatindakimakine yoluyla ulaşabilirler. Şimdiden keyifli okumalar ve keşifler!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Her ne kadar kendimi 90'ların sonlarında, 2000'lerin başında sokaklarda koşarken, oyun oynarken, bisiklet sürerken hatırlasam da 92'liyim; yani tam anlamıyla 90'lar çocuklarındanım. Belki birçoğunuz kadar uzun yaşamadım o günleri, belki de birçoğunuzdan çok daha dolu dolu yaşadım. Acısıyla tatlısıyla, iyisiyle kötüsüyle, tıpkı kitabı okurken hissettiğim gibi Lale Sokak'taki gibiydi benim de anılarım.
Peki şu an daha fazla imkana sahip olup her istediğimize daha kolay ulaşabiliyorken neden geçmişi bu kadar özlüyoruz? Neden sürekli eskiler, 90'lar nostaljisi yapıyoruz? Zamanında "Ah o eski günler..." diye anlatan yaşlılarımıza bıyık altından gülerken, şimdi neden kendimiz "Ah ne güzel günlerdi!" diye eskilere gidiyoruz ve yıllar geçtikçe bu özlem burnumuzda daha çok tütüyor? İşte ben bu kitabı okurken tam da bunları düşünüp sordum kendime. Aslında cevapları da buldum diyebilirim.
Gülizar’ın o her işe, her imdada samimiyetle koşuşunu okurken, ister istemez bugünün dünyasına dönüyor insan. Şimdilerde koca koca apartmanlarda, binbir güvenlikli sitelerde yaşıyoruz ama çoğumuz yan dairemizde kimin oturduğunu bile bilmiyoruz. Bir gün aniden bir yardıma, bir dosta ihtiyacımız olsa, koridora çıkıp hangi kapıyı çalacağımızı bilemeyecek kadar uzağız birbirimize. Evet, kabul; artık her şey bir tık uzağımızda. Akıllı telefonlar, uygulamalar, kuryeler… Her ihtiyacımızı saniyeler içinde kapımıza getirebiliyor. Ama ne garip ki, o her şeye kolayca ulaştığımız modern dünyada, gerçek komşuluk ve o içten yardımseverlik kilometrelerce uzağımızda kaldı. Tam da bu anda yine eskilere gittim. O zamanlar ne güvenlikli siteler vardı ne de parmak iziyle açılan kapılar. Ama kocaman bir güven hissi vardı mahallenin havasında. Birinin evinde çorba kaynasa, "kokusu gitmiştir" diye hemen yan
İlgin’in hikayesinde karşımıza çıkanlar aslında yalnızca kurgusal bir karakterin serüveni ya da bir hayal ürünü değil; benim, sizin, çevrenizdeki herhangi bir kadının ve dünyadaki milyonlarca kadının en az birini mutlaka yaşamış olduğu sarsıcı bir gerçeklik. Toplumsal beklentilerin dar kalıplarına sıkıştırılmış, aile içi sessiz savaşlarla yorulmuş ve görünmez bir baskı çemberinde nefes almaya çalışan binlerce kadının bastırılmış çığlığı İlgin’in şahsında adeta vücut buluyor; şiddetin bazen fiziksel, bazen sert bir bakışla, bazen ağır bir sessizlikle, bazen de üzerinizdeki sürekli denetleyen gözlerin gölgesiyle gelebileceğini en çıplak haliyle görüyoruz. Okurken, zamanla biriken o dilsiz haykırışların, içe atılan, ertelenen ve görmezden gelinen her duygunun ruhta ve bedende nasıl taşınması güç bir yüke dönüşerek insanı tükettiğine, susturulan her kelimenin açtığı derin hasarlara ve vehimin sürekli müdahale etmesine tanıklık ediyoruz. Sadece evde değil; iş yerinde, okulda, ilişkilerinde ya da bir toplu taşıma aracında, kısacası hayatın her alanında kadınların maruz kaldığı o bitmek bilmeyen huzursuzluk ve güvensizlik hissi, kitabı okuyan her kadının kendinden bir parça bulmasını kaçınılmaz kılıyor.
İlgin'de de olduğu gibi; toplumun ve çevremizdekilerin bizden beklediği o bitmek bilmeyen "dimdik ayakta durma" performansı, bir noktadan sonra ruhun taşıyamayacağı kadar ağır bir zırha dönüşüyor; sanki her kırılmada, her yorgunlukta mola verme hakkımız yokmuş gibi, sürekli bir dayanma ve her şeye rağmen yola devam etme zorunluluğuyla kuşatılıyoruz. Yorulmanın bir zayıflık, durup dinlenmenin bir yenilgi gibi pazarlandığı bu düzende; bazen düşmenin, dizlerinin üzerine çöküp sessizce beklemenin de yolun bir parçası olduğunu unutuyoruz.
İlgin'in yolculuğunu okurken, kendini
Genç bir kadının otoriter ve baskıcı bir ailede kendi prangalarından kurtulup hayallerine ulaşmasını, ilk defa aşık olmasını ve tam aşkı kaybettiğini sandığı anda aslında sevdiğine aşkı öğretmesini anlatan sıcacık bir hikaye. Okurken Nesrin’i sarıp sarmalamak isteyeceğiniz, "Herkesin hayatında Hande gibi bir arkadaşı olmalı" diyeceğiniz, hepimizin aileden kalma yara izleri olabileceğini ve bazen kaybetmenin aslında bizi yepyeni bir hayata hazırladığını göreceğiniz bir kitap bu.
Kitabın ismi ise kalbinize apayrı bir yerden dokunuyor. Oralet bizim için sadece çocukluğumuzun o rengarenk içeceği değil; karakterleri de çocukluklarına götüren ve bir dostla içilen kahve kadar değerli bir simge...
Okurken kendinizden çok fazla parça bulacağınıza ve son sayfalarda gözlerinizin dolacağına eminim. Gerçek olabilecek kadar tanıdık izlerle dolu, son derece samimi ve duygusal...
