rukiyedag
@1ruk
Zaten özgürlüğüm kasten zincire vurulmuştu.
Reklam
Bu korkunç yalnızlığın altında ne acılar gizliydi! Terk edilişim ne endişeler doğurmuştu!
Bir gün, en dokunaklı ağıtı, henüz körpe olan kökleri aile toprağında sadece sert çakıltaşlarıyla karşılaşan, ilk yeşil yaprakları kin dolu ellerle parçalanan, açmak üzere olan çiçekleri kırağıyla donan ruhların sessizce katlandığı ıstırapların tasvirini, gözyaşlarıyla beslenen hangi yetenekli yazara borçlu olacağız?
sen onu tanırsın, uzaktan, ne yaptığını gözlersin, bütün hayatını bilirsin, o seni tanımaz bile ve hiç bilip tanımadan da kendi hayatını yaşar gider.
"Neymiş peki senin bu umut dediğin şey?"
"İnsanı ayakta tutan şeydir,"
Reklam