Şule Özcan

Sustu. Konuşmak gereksizdi.Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
İnsan kendininkine uygun olmayını bağışlamaz.Biz, hoşgörüsü olmadığını bile bile, başkalarında kendininkinden ayrıyıp bağışlamaya çalışana hoşgörülü diyoruz.
Gücün dayanmaktansa yağmurluğuma kaçarım. Bana tek insan yeter. Sevişen iki kişinin kurduğu toplum. Toplumsal yaratıklar olduğumuza göre, insan toplumlarının en iyisi bu daracık sorunsuz iki kişilik toplumlar değil mi?
Bir yerleri olması kötüydü. Sonra insan kendinin değil, o yerin isteğine uygun yaşamaya başlardı.
Birden kaldırımdan taşan kalabalıkta onun olabileceği aklıma geldi. İçimdeki sıkıntı eridi.