Bir Fısıltı Kadar Aydınlık
Güzelliğin sesi kısıktır.” demiş biri.
Belki de bu yüzden kimse duymuyor artık onu.
Gürültüyü alkışlıyorlar, sessizliği es geçiyorlar.
Oysa güzellik bir çığlık değil, geçerken omzuna konan serin bir kuş gibi.
Uçup gittiğinde fark edersin. Bakarsın:
Gökyüzü biraz eksilmiş.
Artık her şey bağırıyor: ekranlar, afişler, insanlar, umutlar…
Aşk bile bağırıyor.
“Bak, beni sevdim!” diyor,
“Bak story attım!”
Ama gerçekten seven, belki sadece göz kırpıyor.
Belki de sadece susuyor.
Çünkü güzellik, sesini kaybetmiş bir keman gibi.
Hâlâ titreşiyor, ama sadece yakından bakanlar duyabiliyor.
Bir kafede oturan yaşlı bir çiftin birbirine uzattığı çay bardağında,
Bir annenin çocuğunun ense köküne fısıldadığı “üşüdün mü?”de,
Birinin gece üçte kimseye göndermeden yazdığı şiirde saklı belki.
Gösteriş çağında sadelik bir ihtilal.
Çünkü sadelik artık görünmez değil, yasaklı.
“Yavaş konuşanlar siliniyor sistemden.” diyor yapay zekâ.
“Lütfen daha coşkulu olun.” diyor algoritmalar.
Ama güzellik inadına sessiz.
Çünkü güzellik acele etmez.
Aşırı pozlanmış bir yüz kadar soğuk,
"Güzelliğin sesi kısıktır" demiş biri.
Belki de bu yüzden kimse duymuyor artık onu.
Gürültüyü alkışlıyorlar, sessizliği es geçiyorlar.
Reklam
çiçekler ellerinden sesini buldu, hatırladı çocukları oyuncaklar..
gelmeliydin, bilmeliydin
seni, kendi suyumda
ülkemin yarını gibi beklediğimi..
"Herkesin kendi yolculuğu, kendi kaçışı, kendi sığınağı vardır. Bizim yaptığımız sadece kendi huzurumuz için başkalarının hikayelerine müdahale etmek. "
"Karaya vuran deniz yıldızı her zaman denize dönmek ister mi? Belki de onun denizi sandığımız gibi bir cennet değildir. Bir insanın başka bir varlığın kaderine böyle müdahale etmesi ne büyük kibir."
Reklam
Reklam