Nedense ağacımı değil kabuğunu hatırlıyorum şimdi. Dün gibi gözümün önünde. Onca şeyi unutuyor da insan, bazı şeyler dün olarak duruyor insanın içinde.
Ağaçların dünleri kim bilir ne kadar da yakın gelir birbirine. Biz kendimizde neyin kabuk bağladığını bile artık hatırlamazken.
Ne diyeyim Geçmiş olsun Kendini fazla hırpalama, ben öğretecek değilim neler görüp Geçirmiyor ki insan! Hayat böyle! Bazı boktan lafların bu kadar gerçek olması ne kadar kötü değil mi? Tıpkı Hayat böyle demek gibi ama ne yapalım ki hayat böyle!