“Neye anne diyorsan onu çok öp, hoşuna giden gerçeği bol öv, dost görünene sıkı sarıl, sevgine benzeyen bi bahçe büyüt, masumu yetkilendir, sendeleyene denge ol, güzeli kolayca paylaş, yeteneği alkışla, iyiysen bunu ispat et.”
İnsanın en büyük hatası kendini seyretmemesidir. O kadar çok ilgilenir ki dekorla! Tanıyamaz bir türlü başaktörü. Sadece gözleriyle yolculuk edebilen bir insanın kendine tapması kaçınılmazdır. Sadece fark edebilsin yeter. Gerisi gelir.
Sorarlarsa, “Ne iş yaptın bu dünyada?” diye, rahatça verebilirim yanıtını:
“Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından…”