Ey artık ölmüş olan at! -dediler-
En güzeli oydu işte, yüzünün savaşla ilişkisi.
Boydanboya bir karşıkoyma, denge
ve istekli bir azalma. Onu bilirdik.
O ağaç senin kanınla beslenirdi, hepimizi besleyen.
Bir ülkeyi yeniden yaratırdı şaşkınlığımız senin karşında,
alışverişin, alfabenin, iplik döküntülerinin ve
her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği...