Sonra neden sevinçler değil de acılar gidip gidip geçmişten karşılık bulur kendine? Ve neden insan, ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça?
Kültür eleştirisinin kültürlü suç ortaklığı, eleştirmenin sadece zihniyetinde yatan bir şey değildir. Daha çok, ele aldığı şeyle olan ilişkisi tarafından dayatılır.Eleştiri, kültürü kendi nesnesi yapmakla, onu bir kez daha nesneleştirmiş olur. Oysa kültürün anlamı, nesneleştirmenin askıya alınmasıdır.
Kültür eleştirisi nesnesinin körlüğünü paylaşır. Kendi cılızlığını,tinsel ve bedensel çalışma ayrımının sonucu olan kırılganlığını fark etme yeteneğinden yoksundur.