RaQeL
@2mymoon
Kuş ölür,sen uçuşu hatırla...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap ağzıma sıçtı.. Üzgünüm ama başka tabir bulamadim
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Lütfen babam çok acı çekmesin.
Bunu deftere muska gibi yedi kere yazdım, bu sayının faydası olmalı. Artık başka bir şey istemiyorum, sadece çok acı çekmesin.
37
Babam günleri için pazarlık yapıyor.
Durumunun ağır ve günlerinin sayılı olduğunu öğrenince, önce Aziz Georgi Günü'ne kadar erteleme istedi. Son bir kez bir araya gelelim, bu günü hep kutlarız, görüşelim, yemeğimizi yiyelim ve ben sonra gideyim, ha ? Ve ayrıntılarıyla sofrayı anlattı, kuzuyu, sarımsağı, ağzının suyu akar insanın .. . Kısa bir süreliğine hastanede, teşhislerin ve metastazların arasında değildik sanki. Doktor bile kulak verdi ve epikriz belgesini yazmayı bıraktı.
Ama soruyu yanıtlamadı, babam da anladı. Çok fazla istemişti.
Pekala, Aziz Georgi çok uzak. En azından guguk kuşunun ötüşünü duyacak mıyım? Babam şairdi, hiç farkında olmasa da.
Guguk kuşu ne zaman öter, diye sordu doktor. Genelde nisan başında, yanıtını verdi babam. Hayatının tılsımlı derisini bir ay kısaltmış oldu. Onun yerinde olsaydım, ben de en azından bahar için pazarlık yapardım, diye düşündüm. Doktor sadece gülümsedi, başını belirsizce salladı ve yine cevap vermedi. Acaba babam onu Tanrı'dan bir bahar daha dilenmek için aracı olarak mı kullanıyordu? Ve bu Tanrının zavallı babama birkaç ay daha vermesi neyine mal olurdu ki? Sadece ektiği çiçeklerle göz göze gelebilmek için. Bahçeyi seyretmek, köpeğe son bir kez kemiğini fırlatmak için. Bizleri son bir kez bir araya getirecek ve çekip gidecekti. Babamın bundan fazlasını istemeyeceğinden eminim.
Ama Tanrı, her zamak gibi, duymazlıktan geliyordu, onun yeryüzündeki temsilcisi olan doktor da söz vermeye cesaret edemiyordu. Peki en azından Noel için bir araya gelsek, kardelenler baş gösterse, dedi babam ve beklentiyle doktora baktı. Noel yirmi küsur gün sonraydı, zamandan bile sayılmazdı.
Noel için olabilir, cevabını verdi doktor.
Duyduğum en merhametli ve aynı anda en acımasız cevaptı bu.
İnsan ebeveynini hayalinde defalarca defneder. Onların bir gün öleceği korkusu, en erken korkularımızdan biri olmalı. Çocukken gece yarısı kalkıp annemin nefes alıp almadığını kontrol ederdim, diyor bir arkadaşım. Bir çocuğun, tek başına kaldığında, onlarsız yaşayamayacağı kişiler için duyduğu doğal endişe. Onlar için midir, yoksa çocuğun daha çok kendisi için duyduğu bir korku mudur bu? O anda böyle bir ayrımın olup olmadığından bile emin değilim. Korku tek ve aynıdır.