RaQeL
@2mymoon
Kuş ölür,sen uçuşu hatırla...
Lisans
İst, 14 Eylül
296 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
“Benimle Beraber”i okurken en çok takıldığım şey şu oldu: Hikâyeler sanki birleşecek gibi ilerliyor.
Karakterler aynıymış gibi, yaşananlar birbirine çok benzer… Okurken sürekli “şimdi bağlanacak” diye bekledim. Ama o bağ hiçbir zaman tam kurulmadı.
Bu durum bir yandan kitabın tarzı olabilir, anlıyorum. Ama bende biraz eksik kalmışlık hissi bıraktı. Çünkü o kadar benzer karakterler ve duygular varken, insan ister istemez tek bir hikâyeye dönüşmesini bekliyor.
Yine de bazı cümleler gerçekten çok iyi. Ama genel olarak ben, o “birleşecek gibi olup birleşmeyen” yapıyla çok bağ kuramadım.
Belki de sorun kitapta değil, benim beklentimdeydi. Daha bütün, daha net ilerleyen hikâyeler sevdiğimi fark ettim. Bu kitap ise daha çok his bırakıyor, cevap vermiyor.
Okuyacak olanlara şunu söyleyebilirim: Eğer siz de benim gibi “hikâye nereye gidiyor?” diye okumayı seviyorsanız biraz zorlayabilir. Ama sadece hissetmek için okuyanlar büyük ihtimalle daha çok sevecektir.
Kitap alışılmış gerilim formatında değil; olaylar düz bir kronolojiyle ilerlemiyor, farklı karakterler ve buldukları resimler üzerinden ilerliyor. Yazar, detaylarla, çizimlerle ve küçük ipuçlarıyla bir atmosfer kuruyor; bazen rahatsız edici, bazen düşündürücü oluyor. Okurken ‘anlamaya çalışmak’ gerekiyor, ama bu zorlayıcı yönü kitapta en güçlü yan. Hızlı aksiyon bekleyenler sıkılabilir, ama sabırlı okuyanlar karakterlerin ve ortamın tuhaf, gizemli havasını çok iyi hissediyor. Genel olarak, farklı bir deneyim arayanlara tavsiye edebilirim.
Bu kitabı büyük bir beklentiyle okudum ama açıkçası bende hiçbir iz bırakmadı. Anlatılmak istenen şeyin “insanlık, hoşgörü, kalp temizliği” olduğunu anlıyorum fakat karakterler bana fazla yüzeysel geldi. Özellikle Mösyö İbrahim’in çizimi beni ikna etmedi. Herhangi bir dine mensup olmamama rağmen ,Müslüman olduğunu söyleyen ama şarap içip kerhaneye giden bir karakter üzerinden tasavvuf anlatılmaya çalışılması bana zorlama ve saygısızca geldi ve bu anlatımdan müslümanlar tarafından düşündüğümde rahatsız oldum..
Metin sanki bir masal gibi ilerliyor; derinleşmesini beklediğim yerlerde hemen geçiyor. Momo’nun dönüşümü de bana yeterince güçlü yansımadı. Duygusal bir bağ kuramadım. Kitap boyunca “birazdan çarpacak” diye bekledim ama o etki hiç gelmedi.
Belki fazla sembolik, fazla idealize edilmiş bir anlatım olduğu için bana gerçek dışı geldi. Kötü diyemem ama bende bir karşılığı olmadı. Bitirdiğimde aklımda kalan tek şey, anlatılmak istenenin potansiyelinin metinden daha büyük olduğuydu.
Vaktiniz bolsa fazla beklentiye girmeden çerez niyetine okunabilir zira fazla kisa
Güçlü bir kurgu ve başarılı bir ters köşe ile dikkat çeken bir roman. Katili tahmin edememek, yazarın gizem kurgusunu iyi inşa ettiğini gösteriyor. Ancak anlatı ilerledikçe tempo belirgin şekilde düşüyor. Uzayan doğa tasvirleri ve detaylı ruh çözümlemeleri, hikâyenin gerilimini beslemek yerine yer yer yavaşlatıyor.
Özellikle son bölümlerde merak duygusundan çok “artık toparlansın” hissi ağır basıyor. Oysa daha sade ve sıkı bir anlatımla çok daha etkileyici bir final mümkün olabilirdi.
Kısacası, fikir ve kurgu güçlü; fakat anlatım disiplini daha kontrollü olsaydı çok daha yüksek bir puanı hak edebilirdi.Fena değildi diyelim..
“Gece Sapığı” ismi başta klasik bir seri katil hikâyesi vaat ediyor gibi duruyor. Ama kitap ilerledikçe anlıyorsunuz ki mesele dışarıdaki karanlık değil, içerideki saplantılar.
Bu hikâye sapıklıktan çok takıntıyı anlatıyor. Gerçeğe, geçmişe, bir insana duyulan saplantının insanı nasıl yavaş yavaş karanlığa sürüklediğini…
Oldukça akıcı ve sürükleyici; bölüm sonları merakı diri tutuyor. “Bir bölüm daha” derken kitap hızla bitiyor.
Benim için adıyla değil, bıraktığı hüzünle akılda kalan bir psikolojik gerilim oldu.
