"Artık yaşlanıyorum" dedim ona. "Yaşlandık bile" diye içki geçirdi o. "Sorun şu ki insan öyle olduğunu kendi içinden hissetmiyor ama dışarıdan bakınca herkes bunu görüyor."
"Beni daha iyi anlasan ne olacak?" "Anlamıyorsun, değil mi?" dedim." Mesele ne olacağında değil ki. Bazı insanlar vardır tren tarifeleri okumayı sever, bütün günlerini bunu yaparak geçirirler. Bazıları kibritlerden dev gemi maketleri yapar. Yani bunları yapanlar varken, seni anlamaya çalışan en azından bir kişinin olması neden olağanüstü olsun?"
Sanki her şey yeniden ve taptaze bir şekilde başlıyor. Öğleden itibaren, içime hüzün çöküyor ve güneşin batmasından nefret ediyorum. İşte her gün bu hisleri yaşayıp gidiyorum.