Normal bir şekilde müzik dinleyerek ders çalışırken bir anda dikkatimi çeken ve içinde kendimi bulduğum bir şarkı sözü kalbimde gömülü hâlde duran duyguları ortaya çıkarıyordu ve bir anda ağlamaya başlıyordum mesela. İlk başta sessizce süzülen göz yaşlarım bir süre sonra yerini hıçkırarak ağlamaya bırakıyordu. Bu anlarda daha iyi anlıyordum onu hâlâ sevdiğimi ve hâlâ kalbimdeki yaraların iyileşmediğini...
Hayat hüzün ve mutluluğun karışımından oluşan bir yerdi. Ne tam olarak siyahtı ne de tam olarak beyaz... Bazı insanların hayatında hüzün duygusu daha baskınken bazılarının hayatında mutluluk ön plandaydı ama herkes farklı şekillerde bu iki zıt duyguyu da tadıyordu.