Dilek
@42dilay86
Öğretmen
Lisans
Gaziantep
25 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şan mı yoksa hayat mı ya da hepsinden daha büyük olan aşk mıdır?
Patroklos ve Akhilleus'un muhteşem yoldaşlığı, sevgilileri her şeye ve herkese rağmen birbirlerini çok sevmeleri.
Madeline Miller'in "Ben Kirke"sini daha önce okumuş ve beğenmiştim. Ama Akhilleus'un Şarkısı benim için eşsiz bir ezgi idi.
Elden bırakılması çok zor bir kitap çok akıcı ilerliyor. Okurken sanki Patroklos'un ruhu gibi siz de gökyüzünden onları izliyorsunuz. Soluksuz, mitolojik bir macera...
Reklam
Bir haftalık ömrünüz kalsa ne yapardınız?
Hep sorulan bir sorudur demi bu. Hepimiz ertelediğimiz şeyleri yapmaya başlardık dimi hep. Sevdiğimizi söylerdik. Gitmek istediğiniz yerlere giderdik belki de. Peki ya bunun bir hafta öncesinde zaten intihar edip ölmek için çabalayan biri iseniz?
Veronika ise "Ah ne güzel demek ki isteğimi bir nebze olsun başarmışım." demişti.
Her şeye sahip olan bir kızın tek düze hayatından sıkılıp intihar etmesiyle başlıyor hikayemiz. Veronika ölmüyor ve onu bir tımarhaneye yatırıyorlar ordaki doktor onun bir haftalık ömrü kaldığını söylüyor. Ve Veronika asıl o zaman anlıyor ömrünün değerini. Aşık oluyor, delilik adı altında her istediğini yapıyor ve yaşamanın zevkine varıyor kızımız.
Bu kitapta sadece Veronika değil tımarhanedeki bir çok kişinin hayat hikayesine de tanık oluyoruz. Delilik üzerine de bir hayli düşünüyoruz bu yönüyle de bir hayli felsefik bir kitap. Biz zaten Paulo Coelho yu bu yönüyle sevmiyor muyuz zaten usta bir öğretici. Kitapta da çok kısaca dahil oluyor hikayeye ama asıl bu hikaye onun kendi hayat hikayesi. Çünkü bir zamanlar o da tımarhaneye yaratılmamış mıydı? Evet bunu öğrenip okuyunca daha bir farklı bakıyorsunuz hikayeye.
Neyse merak edenler için Veronika ölmüyor ama nasıl hayatta kalmayı başarıyor? İşte orası tam da ders alınması gereken yer.
Son olarak kitaptaki en sevdiğim söz.
"Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir. Şizofrenler, psikopatlar, manyaklar. Yani başkalarından farklı olanlar."
Evet hepimiz şu veya bu biçimde deliyiz.
"Zaten görülen ve görülmeyen bütün düşler, bu karanlığın ta kendisi değil miydi?" diyordu yazarımız kitabın son cümlesinde.
Uzun Ihsan'la dolayısıyla İhsan Oktay Anar ile tanışmam biraz zaman oldu. Nedendir bilmem hayatımda bazı güzel şeyleri hissederek ertelerim hep bu kitap gibi. Adını çok duymuştum her yerde okunması gereken Türk eserler arasında gösteriliyordu. Tanışmak, düşünmek bu güne kısmet oldu.
Şimdi kitap hakkında biraz bir şeyler söylemek gerekirse kitap Uzun Ihsan Efendi' nin düşlerindeki hayatlar anlatıyor. Ama yok bu çok basit kaldı bu kitap için. Acaba kaç tarih kitabı bitirdi bu kitabı yazmak için diye düşündüm. Çünkü bir tarih bir coğrafya kitabı felsefeyle ancak bu kadar birleşip ortaya muazzam bir roman çıkabilirdi.
Aslında felsefik yönü ben de daha ağır bastı. Düşlerimiz gerçekten hayatımıza yön veriyor mu? Ya da herkes gerçekten bir başkasının rüyasında yaşıyor ise?
Bir çırpıda okunabilecek çok güzel bir kitap darısı diğer Ihsan Oktay Anar kitaplarına...
Fahrenheit 451 : Kitap kağıdının tutuşup yanma derecesi.
İsmi bile merak uyandırmaya yeten bir kitap. Benim gibi bilim-kurguyu çok seven biri için biraz da geç kalınmış bir kitaptı. Kitap 1953'te yayınlanmasına rağmen düne, bugüne ve
bugünden çok sonrasının durumunu anlatan bir eser.
Kahramanımız Guy Montag bir itfaiyeci. Ama yangınları söndüren değil tam aksine yangın çıkaran bir itfaiyeci. Insanların artık kitap okumadığı, evlerinde duvar büyüklüğünde televizyonlarla beyinlerini doldurdukları, var oluşlarının nedeninin farkına varmadiklari bir dönemde kitap okumak ve saklamak yasaktır. Montag bir gün sokakta karşılaştığı bir kızla sohbet etmeye başlar ve hayatını sorgulamaya başlar. Ve hikayemizin kırılma noktası budur. Hem avaz avaz düşündüklerini, gizleyerek okuduğu kitapları anlatmak ister hem de bir korkak gibi susar. Ve bir gün sıra kendi evini yakmaya gelir. Artık hiç bir sey eskisi olmayacaktır.
Aradan yüzyıl geçmesine rağmen bugün okuyanları bile çocukluklarına götürebilen sanki Pal Sokağının çocukları bizmişiz gibi hissettiren bir roman. Bir solukta okunup bitecek türden. Okudukca gerçek bir komutan bir lider olan Boka'ya ve Nemecsek'in küçücük bedenindeki cesaretine hayran kaldım. Aslinda hepimizin dünyalarında yok muydu onlar. Okuldan sonra o gizli mabetlerimizde -Arsa- ailelerimizden kaçarak buluşup oyunlar oynamadık mı! Küçüklerin dünyasındaki o oyunlar -savaşlar- büyüklerin dünyasının gerçekleriydi aslında. Her bir karakteri ayrı ayrı özenle işlenmiş bu hikâyenin sonu ise hepimizi hüzünlenirdi. Öğrencilerime tavsiye edebileceğim bir kitap oldu. Ögrettikleriniz için teşekkür ederim Nemecsek, Boka ve Feri Áts.
Reklam