451F
Yakmak bir zevkti,
Başta yakmak bir zevkti, 451 derecede yakmak bir işdi. Ama kitaplar duyguları değiştirdi. Bu distopik evrende Montag sisteme günah gitti kendi kitaplarını yakmak zorunda kaldı ve bu esnada orda bir "cinayet" işledi ordan kaçtı. Ve alevler içindeki şehirden uzaklarda "Vahiy Kitabını" ezberlemeye başladı...
Fahrenheit 4511000Kitap
1953’te yazılmış bir kitap. 2026’da okuyorum ve içimde tuhaf bir ağırlık hissediyorum. Çünkü Bradbury’nin tarif ettiği dünya o kadar uzak değil. Bazen sayfaları çevirirken “bu zaten başımıza gelmedi mi?” diye sormadan edemiyorum.
Guy Montag bir “itfaiyeci”. Ama bizim bildiğimiz itfaiyecilerden değil. Yangın söndürmüyor, yangın çıkarıyor. Görevi kitapları yakmak. 451°F, kâğıdın tutuştuğu sıcaklık. O sıcaklıkta sayfalar kıvrılıp kararıyor, cümleler buharlaşıyor, düşünceler yok oluyor. Ve toplum buna bayılıyor.
Çünkü düşünmek yorucu. Sorgulamak mutsuz ediyor. Mutluluğun formülü basit: hızlı arabalar, dev ekran duvarlar, kulaklık radyolar, sürekli ses, sürekli uyarıcı, asla boşluk bırakmayan bir gürültü. Kitaplar ise… tehlike. Sessiz. Derin. Tehlikeli.
Montag’ın dönüşümü inanılmaz akıcı anlatılıyor. İlk başta o da herkes gibi. İşini seviyor, karısı Mildred’la birlikte “aile” denen şeyin içine gömülü yaşıyor (ki o aile aslında üç tane dev televizyon duvarı). Sonra Clarisse diye bir kız çıkıyor karşısına. 17 yaşında, “garip” bir kız. Gökyüzüne bakıyor. Yağmurda yürüyor. İnsanlara “nasılsın?” diye gerçekten soruyor. Ve Montag’ın beyninde bir şey çatırdıyor.
O çatırdama büyüyor. Bir kadın kitaplarıyla birlikte yanmayı tercih ediyor. Montag’ın elinde bir kitap kalıyor. İlk defa gizli gizli okuyor. Ve anlıyor ki: cümleler sadece kelime değil. Bir insanın içindeki yangın. Söndürülemiyor.
Kitabın en vurucu yanı bence şu: Bradbury teknolojiyi suçlamıyor aslında. Suçladığı şey, insanın o teknolojiyi kullanma şekli. Kendimizi uyutmak için kullandığımız her şey, 1953’te daha bile net görülebilmiş. Duvar ekranları, kulaklık seashell’ler… Bugün de aynı işlevi gören şeyler var, değil mi?
Beatty’nin uzun monoloğu ise tam bir yumruk. “Biz size mutluluğu verdik” diyor. “Düşünmenize
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Fahrenheit 451, Ray Bradbury’nin 1953’te yayımlanan, distopya edebiyatının en ikonik ama aynı zamanda en çok abartılmış bulunan eserlerinden biri; kitapların yakıldığı, düşüncenin değil mutluluğun (yani uyuşukluğun) yüceltildiği bir geleceğin soğuk, şiirsel ama bir o kadar da itici portresi.
Bu kitap, bir distopya klasiği olmanın ötesinde;
ateşin dans ettiği sayfalar, düşüncenin kül olup savrulduğu bir rüzgâr, ve mutluluk adı altında insanlığın kendi kendini yaktığı bir kendi kendine yakma törenidir.
Ama senin gibi birçok okur için bu tören, fazla gösterişli, fazla didaktik ve fazla sıkıcı geliyor.
Guy Montag, itfaiyeci; ama ateş söndürmüyor, kitap yakıyor. 451°F, kâğıdın tutuşma sıcaklığı.
Bradbury bunu düşüncenin de yanma noktası olarak görüyor.
Montag’ın eşi Mildred televizyon duvarlarıyla dolu bir dünyada aile diye seslendirdiği sahte karakterlerle yaşıyor.
Clarisse adlı genç kız ise yağmurda yürümekten, çiçek kokusundan, yıldızlara bakmaktan bahsediyor ve bu bile sisteme tehdit.
Kitap, tüketim toplumunu, kitle medyasının uyuşturuculuğunu, entelektüel tembelliği hedef alıyor.
Karakterler karton; Montag’ın dönüşümü aceleci ve inandırıcı değil.
Betimlemeler fazla şiirsel, fazla uzun; sayfalarca ateş dans ediyor, küller uçuşuyor diye uzayıp gidiyor, hikâye ilerlemiyor.
Mesaj bariz, tokat gibi: “Kitaplar önemli, televizyon kötü.” Ama 1950’lerin korkularından doğduğu için bugünün ekran bağımlılığına, sosyal medyaya tam oturmayabiliyor.
Distopya olarak 1984 kadar derin baskı mekanizması göstermiyor; daha çok bireysel bir uyanış hikâyesi.
Ve evet, bazen fazla lise ödevi kitabı havası var.
Bradbury’nin kendisi bile sonradan “Bu kitap hükümetin kitap yakması hakkında değil, insanların kendi rızalarıyla düşünmeyi bırakması hakkında” demiş.
Ama o kendi rızasıyla
Kitabın ismini aldığı 451F (Fahrenheit), kağıdın tutuşma sıcaklığıdır. Bu evrende kitap okumak yasadışıdır ve bilgiye erişim tamamen engellenmiştir. Amacı toplumsal huzuru korumak olduğu iddia edilen bu sistemde, itfaiyeciler okuma "suçu" işleyenlerin evlerine baskın düzenler ve içindeki tüm kitapları, dolayısıyla tüm düşünceyi ve tarihi, alevlere teslim eder.
Sisteme karşı gelen bir karakterin hikayesi…
Sisteme boyun eğmeyenlerin hikayesi…
Distopik bir dünyada fantastik türde kitaplar okumayı sevmeyenler için başlangıç olabilir. Son bölümler özellikle akıcıydı. Okunur mu? Kesinlikle evet. Ben çok sevdim.
Kitap kağıtları kaç derecede yanar? 451F°
.
.
.
Kitap etkileyici ve değişik bir konuya sahip. 1951'de basılmış bir bilim kurgu romanı. Yazarın hayal gücüne hayran olmadım desem yalan söylemiş olurum. O yıllarda böyle teknolojileri düşünmek, bir nevi tasarlamak ve yazmak...
En başlarda okurken konuyu zihnimde oturtamadım çünkü kitapla alakalı en ufak bir şey bilmeden başladım ve baş kahramanımız itfaiyeci beyden bahsedilirken doğal olarak kafamda günümüzdeki itfaiyeciler ve onların görevleri canlanmıştı. Ama arkadaşlar sıkı durun! Bunu duymanız lazım!
İtfaiyeciler yangın söndürmüyor, kitapları yakıyorlar!
Sıkıldığım hiçbir yer olmadı gayet akıcıydı ve iki tekerlekli böcek denilen kilometrelerce hıza ulaşan arabalarla, deniz kabuğu denilen ve kulağa takılan iletişim araçlarıyla, salon duvarlarını kaplayan ve akrabalarınızla 7/24 konuşabildiğiniz (sanki onlar evinizdeymiş gibi) ekran benzeri şeylerle, güvenlik amacıyla kullanılan teknoloji harikası mekanik tazı denilen robot köpeklerle,... hayal gücümü bir üst seviyeye taşımış gibiyim şuan.
Kitaplar insanları düşünmeye sevk ettiği için yalnızca acı veren, 1-2 cümlelik özetlerini duymak varken okunmasına gerek olmayan ağaç israfları. Bazı insanlar öyle zaman kaybı olarak görüyor ki okumayı kitabı okuyunca sonumuzun o yöne gittiğini acı bir şekilde görerek hüzne ve korkuya boğuldum. Bu gelecek kaç yıl sonraya ait olur veya biz kitap severler dünyayı bu gelecekten kurtarır mıyız bilemem ama Ray Bradbury'e bana bu bakışı kattığı için teşekkür ediyorum.
Kitap sever herkes okumalı diye düşünüyorum.
Yakmayan ısıtan ateşlerin öncülüğünde sahile doğru yüzmek..
Selamm.Okuma listemde olup bit türlü okumaya fırsatımının olmadığı kitabı fırsat bulup bitirdim.Fahrenheit 451(451⁰F)kitap kağıtlaarının tutuştuğu ısı derecesidir.Distopik bir dünya yaratan yazar kitaplara düşman bir toplumu çok güzel bir şekilde kurgulamış.Baş kahramanımız itfaiye eri Guy Montag, eşi Mildred , başkahramanın kafasında ışıkların yanmasını sağlayan komşu kızı Clarisse McCllean , yaşlı profesör Faber ,İtfaiye şefi Beatty( çok değişik bir enerjisi var)ve bir kaç isimden daha oluşan karakterler listesi.
Konusu gerçekten çok hoş . Kitapsız bir toplum yoksuldur ruhen ,manen ,zihnen ...Bradbury bu distopik evreni yıllar önce yazmasına rağmen nedense bana içinde bulunduğumuz toplumu hatırlattı.Sevgili yazar distopyan gerçekleşiyor ağır ağır...Boş işlerle uğraşıp tıpkı denham diş macunu gibi reklamlarla dolduruldu beynimiz Fazlaca bilgi kirliliğinden kaynaklı bulanıklık, tuhaf tuhaf yazılan Wattpad kitapları ,sosyal medya hesapları, özetin özeti, özetin özetinin özeti yani kolayca elde edilmek istenen şeyler.Geriye yüzbinlerce sömürülmüs beyin ...
Akıcı kolay okunan bit kitap , ben beğendim .Kitapla kalın son olarak kitaptaki en sevdiğim alıntı ile bitireyim incelememi :
Kitaplar bize ne tür eşekler ve aptallar olduğumuzu hatırlatmak içindir. Kitaplar, tören alayı büyük bir gürültü içinde caddede ilerlerken, Sezar’ın kulağına, ‘Unutma, Sezar, sen de ölümlüsün,’ diyen pretoryen muhafızlarıdır. Çoğumuz dünyayı dolaşıp herkesle tanışamayız, bütün şehirleri göremeyiz. Bunun için zamanımız, paramız ve bu kadar çok arkadaşımız yoktur. Aradığın şeyler, Montag, dünyada, fakat vasat bir insan için onların yüzde doksan dokuzunu görmenin yolu kitaplardan geçer. Garanti isteme. İnsan, makine veya kütüphane gibi herhangi bir şeyde saklanabileceğini sanma. Kendi