Şehriye Turan
@4Turan
Okumayı, yazmayı, okuduklarını paylaşmayı ve düşünmeyi sever. Bir de yazım yanlışı yapanlardan hiç hoşlanmaz.
Gazi olarak en büyük sıkıntım ortez ve protez. İstediğimiz malzemeler karşılanmıyor. Devlet bir limit belirlemiş, "onun dışına çıkmam," diyor. Fakat belirlenen limitlerde benim istediğim protez yok. Tekerlekli sandalye alacağım, belirlenen limitlerde istediğim sandalye yok. Bilmiyorum ne olacak!
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sinir uçlarım çok hassastı. Çünkü protez giydiğim zaman çok canım yanıyordu. Bir süre elektroterapi gördüm. Yaklaşık bir yıl sonra protezlerim takıldı. Sürekli evdeydim, bir yere çıkmıyordum, ama çocuklar anlamıyor ki... En küçük çocuğum Mustafa ısrar edince birlikte parka gittik, bir banka oturdum. Oğlum yanıma geliyor, baba hadi kalk diyor, oynamak istiyor. Salıncağa binmek istiyor, kaymak istiyor. Onu kaldırıp koymamı istiyor. Bakıyor, etrafındaki çocukların anne-babaları kucaklarına alıyor çocuklarını, o da istiyor. Bir defa kaldırmak istedim, birlikte düştük...
Ameliyat masasında soymuşlardı, kendimden geçmeden önce ışıkta kendime bir daha baktım. Sağ bacak diz altı, sol bacak tam diz seviyesinden paramparça olmuştu. Kendime geldiğimde uzunca süre ayaklarıma bakmamaya çalıştım, kesildiğini biliyordum.
2000 yılında sıfır noktasındaki terörün, 2002 yılından sonra artarak devam etmesi insanı şaşırtıyor.