Lüzumsuz Adam
@4hm3t
İçimdeki hayatın sesi senin içindeki hayatın kulağına erişemez, ama ne olursa olsun, yalnızlığın ürküntüsünü hissetmemek için, konuşalım.
Hakan Günday' ı okuduğum her kitabında daha çok beğeniyorum. Daha özel, daha sempatik, daha çarpıcı, daha bizden biri...
Her şeyden biraz daha koymuş bu kitabında. Aslında hepimizin içinde saklı kalmış ya da
bastırmak zorunda kaldığımız bir Gaza yok mu? Ya da Ahad? Belki biraz da Yadigâr. Kitabı okurken etrafıma daha fazla dikkat etmeye başladım. Ve gördüm ki çevremizde çok daha fazla Gazalar, daha fazla Yadigârlar, daha fazla Ahadlar, daha fazla Felatlar ve daha fazla Cumalar var.
Cuma.. Felat... İkisi de kurulmuş dünya düzenine ayak uyduramamis, uyduramadıkları için de bu düzenin dişlileri arasında ezilip bir avuç biyolojik toza dönüşmüş isimden sadece ikisi. Hepimiz biliyoruz ki bu isimlerden çok daha fazlası var ve ayni akıbeti yaşamak için sıranın kendilerine gelmesini bekliyorlar. O sira geldiginde ise hir anlığına yıldız gibi parlayacak ve sonra karanlıkta kaybolup gidecekler.
Gaza'nın kendisini öğütmeye çalışan çarka kendi hayatını bir çomak gibi araya sokması dünya düzenine büyük bir başkaldırı değil midir aslında. Tabii cılız bir sazlığın raylara uzanıp son hızla gelen bir treni durdurma amacıyla aynı durum Gaza'nın yapmak istediği de. Zaten sonunda ne olacağı kimsenin de umrunda değil hani. Belki daha fazla sazlık olsaydı belki bir ihtimal. Ama bunun için de daha çok sazlık gerekliydi her zaman. Çok daha...
Reklam
Aklıma, hayatlarını bir kumar fişi gibi cennete yatıran insanlar geldi. Varsın hepsi zorlasın cennetin kapılarını, diye düşündüm. Ben kovulduğum yere dönmem. Asla! O kadar yüzsüz değilim. O kadar da değil! Artık değil...
... Tek savunmam nefesimi tutup, yaşayan her şeyle ilişkimi kesmekti. Ama o da hiçbir işe yaramıyordu. Çünkü o kadar korkuyordum ki içime kesinlikle dönemiyor ve asla derimin altına giremiyordum. Defalarca denedim. Belki de saatlerce! Hiçbir şey olmadı. Ne kalbimle birlikte attım ne de kanımla birlikte aktım...
Reklam