"Bilirsin," dedi Küçük Ejderha.
"Bir zaman sonra bunlar özlemle geriye dönüp bakacagımız eski güzel günler olabilir."
"Öyleyse," dedi Büyük Panda, "bu günleri yaşamaya devam edelim."
Nerdesin? Meğer ne doldurulmaz bir derinlikmiş yokluğun. Kaderde bu sensizlik de varmış. Her insanın yüzünde sana benzeyen bir şey aramak da varmış. Sesini duymak varmış şarkılarda, bütün kitaplarda seni okumak varmış.
Meğer ne dayanılmaz bir şeymiş yokluğun. Kağıtlara seni yazmak varmış, renk renk düşünmek varmış seni, çiçek çiçek koklamak varmış.
Artık hiç yazmasan da olur, hiç gelmesen de . . . Meğer ne türlü bir ölümmüş yokluğun.
Beni sevmesen ölürdüm
Beni sevmesen bir çakıltaşıydım şimdi Beni sevmesen bir duvar gibi sağrdım Kördüm bir ot kadar
Ölümden acıydım, ölümden beterdim
Beni sevmesen
Dünyayı bütün insanlara zindan ederdim
Al beni de erit ateşinde gözbebekleri
Erit beni
Ruhumu aşkının potasında yak
Kahrolsun bu karanlıkIar
Bu mesafeler
Bu zaman
Ben seni istiyorum
Ya seninle yaşamak
Ya da sende yok olmak