Bu dünyada her şeyi anasütü gibi düşün; tadını beğenirsin beğenmezsin. Kimi şeyleri iştahla benimser, kimilerini istemeye istemeye yutarsın. Fakat insanın kaderi biraz da budur: Seçtiklerinden olduğu kadarda maruz kaldıklarındanda inşa edilmek. Zaman geçip gider ve bakarsınki seni büyüten şeyleri aslında hiç görmemişsin.Fark edersin ki kaynaklarına kör kalmışsındır.İnsanlar çoğu zaman acıyı değil, kaynağını bilmedikleri bir mirası taşırlar.