Kendime rağmen kendimi aşıp, taşıp yol alabilecek miyim bilmiyorum. Saplandığım çamur sanki doğal yaşam alanım; normalimi buna benzettim, buradan bakınca başka bir zemin tahayyül etmek zorlaşıyor. Bütün duyguları vakur bir duruşla taşımak zorundaymışım gibi hissediyorum; sanki çözülmek bir zayıflık, dağılmak bir kusurmuş gibi. Hâlbuki öyle değil, tadına varılmayan güzel şeyler başarısız birer deneyimden öteye geçemiyor.
20.01.26