Dervişin Teselli Koleksiyonu 5
Hepimiz zaman zaman bir boşluğa bir sıkıntıya düşebiliriz. Ya bu düşüşün etkisine kapılıp kötü hissetmeye devam ederiz yada bu durumdan çıkmak için farklı yollar ararız. İşte tam bu noktada "Duayı Yeniden Keşfetmek" kitabından fayda sağlayabiliriz. Mecit Ömür Öztürk'ün "Dervişin Teselli Koleksiyonu" serisinde böyle olumlamalara rastlamıştık ve serinin bu son kitabı ile dua etmenin erdemini, yöntemlerini ve hayıtımıza kazandıracağı iyilikleri yeniden keşfedebilmek adına bir rehber niteliğinde okumak iyi geldi. Kitap, Yazarın felsefi altyapı ile dini konulara bakış açısı sayesinde alışılageşen dini kitaplar arasında farklı bir yerde durmayı başarıyor. İnsanın içindeki gücü yeniden keşfedebilmesi Yaratıcı ile kurduğu bağ sayesinde çok daha gerçekçi ve güçlü oluyor.
"İyi bilin ki kalpler ancak Allah'ı anmakla huzura kavuşur"
"Hiçbir uzak, duanın erişemeyeceği kadar uzak değil."
Reklam değil tavsiyemdir.
#sametkoca #mecitömüröztürk #duayıyenidenkeşfetmek #dervişintesellikoleksiyonu #kitaptavsiyesi
Sahil kənarında etiraf
Həm hekayənin daha da dərinləşməsi, həm də obrazların hisslərinə nəzər salması məni olduqca şad etdi. Bu səbəbdən əslində qiymətim 4.5☆-dur. Lakin burda yarım bal vermək olmur, təəssüf ki.
Obrazımız ölü bir bədənə keçən bir canlı olsa da, artıq insani dəyər və duyğuları anlamağa, iliklərində hiss etməyə başlayıb. Bunu son bölümdə görmək mümkündür. Yoshiki ilə danışanda sevgidən bəhs etməsi elə bunun ən böyük nümunəsidir. O bir hissə sahibdir ki, ona zərər verməkdən çəkinir və beləcə dağlara geri qayıtmaq istəyir. Biz də eynilə Hikaru kimi sevdiklərimiz üçün daha yaxşısı oldusun deyəv ya qorumaq məqsədli özümüzü uzaqlaşdırırıq. Bu nə qədər ağrılı bir prosses olsa da, bəzən edəcək başqa bir seçim şansı qalmır insanın əlində.
-"An' I— well, being with you has been so much fun... I might just be subatitute fer Hikaru but— you've done so much fer me. I love you, Yoshiki. I don't know what this feelin' is, if it's romantic love or platonic love. But no matter what, that's how I feel."—Hikaru
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Felsefik bir kitap olması insan beyninin sınırlarını zorluyor, aynı cümleyi 3-5 kere okuyup ancak anladığım yerler çokça oldu. Ama kitabın kısa olması kitabı sıkıcılıktan kurtarmış. Bir diğer mevzu ise şu ki, zaten inandığım bir konunun derinlemesine ispatını okumak ilgimi dağıttı, o zaman da bilmeyen inanmayan birine anlatırsam düşüncesiyle öğrenmeye güdüledim kendimi. Altay Cem Meriç’in ilgimi çeken videolarını izlerim, kitapta da aynı video havasını hissettim. Sayısalcılara özgü bir anlatımı var. Sözel konuları bile x ile anlatıyor. Kitabı okuyacaklara tavsiyem önce yazarın bir kaç videosunu izleyip sonra kitabı okumalarıdır.
Nihayet bitti… Benim için adeta bir maratona, hatta upuzun bir yolculuğa dönüşen bir kitabın son sayfasını kapattım bugün. 38 günde bitirdim bu kitabı bu kadar uzun bir vakitte okumam halbuki. Kitabı tamamen elimden bırakıp kaçmadım belki ama araya tam 5 farklı kitap soktum, onları bitirdim, sonra dönüp yine bu kitabın sayfalarına baktım. Bu kadar uzamasının sebebi kitabın kötü olması kesinlikle değildi; tamamen benim dönemsel olarak yaşadığım odaklanma problemiydi. Bazen zihnimiz öyle bir hal alıyor ki, satırlar akıp giderken biz o dünyanın içine bir türlü tam kapasiteyle yerleşemiyoruz.
kitabın konusuna geçiyorum uzatmadan… Kitap, en kaba haliyle ölümsüzlüğün sırrını arayan bir çiftin; eski bir Bohemya kralı olan Kudra ile yoldaşı Alobar’ın yüzyıllara yayılan hikayesini anlatıyor. Ama olay sadece bununla sınırlı değil. İşin içine modern dünyadan parfüm üreticileri, kokuların gizemli dili, hatta keçibacaklı mitolojik tanrı Pan bile giriyor. Tom Robbins öyle bir dünya kurmuş ki; tarih, mitoloji, felsefe ve modern yaşam tek bir parfüm şişesinin içinde çalkalanıp duruyor.
Yazarın dili gerçekten çok nevi şahsına münhasır. Tom Robbins, kelimelerle adeta dans ediyor. Alışılagelmiş, düz bir anlatımı yok. Çok zeki, ironik, bazen fazlasıyla absürt ama kesinlikle derinlikli bir üslubu var. Mesela kitaptan zihnime kazınan, yazarın o hayata bakışını özetleyen bir örnek var sayfaların arasında;
“Pancar en hüzünlü sebzedir, oysa hüzünlenmek için hiçbir nedeni yoktur."
Tom Robbins tam olarak bu bana göre. Bir sebzeden yola çıkıp insan psikolojisine, yaşamın köklerine öyle bir bağlanıyor ki, odaklanma sorunu yaşarken bile zekasına hayran kalmaktan kendinizi alamıyorsunuz. Kitap boyunca kokuların insanların kaderini nasıl değiştirdiğini, insanoğlunun ölümsüzlük ve kalıcılık arzusunun
Puan vermedi·150 syf.·
2026 11. kitabı
İlk kısmı fena degil ama bu girdap yayının geri kalan bölümlerini anlamadım. 5 6 tane farklı bölüm var, diğer kitaplar 120 sf civarı bu 300. İlerleyemedim bu yayın evi mi böyle anlamadim. Sadece İnsan Nedir? Okuyacaksınız başlığına aldanıp bu yayını almamanizi öneririm.
5/10
İstanbul halkının "Halley Yıldızı" felaketi korkusuyla başlayan hikaye, izdivaça kadar gidiyor. Halkın ahlaki anlayışına, kadınlara nasıl bakıldığına, batıl inançlara ve türlü cahilliklere mizahi bir şekilde yaklaşılıyor. Karakterlerin kendilerine biçilen kalıplara uygun, ustaca konuşmasını çok beğendim. Fakat akıcılık konusunda pek yeterli bulamadım. Hele mektuplaşma fasları epey sıktı. Bazı kısımları sadece okumak için okudum. Belki de bu, süslü abartılarla boğulu, kara sevda dedirtecek türden konuların ilgimi çekmemesinden kaynaklanıyor. Sonuçta öznel bir durum bu.