Aydan Nemetova
@6746n
Şu anda okuduğu kitap
Parıltılı gözlerinin sürekli öne eğikliği, bir ruhun dünyada kalabilmesinin gerekçesi oluyordu.
Viktor Hüqo Bir idam məhkumunun son günü əsərinində ölümə aparılan bir insanın düşüncələrini o qədər təsirli şəkildə təsvir edib ki, sanki onunla birlikdə addım-addım sona doğru irəliləyirdim. Əvvəldə kürek məhkumluğu ilə müqayisədə idam məhkumluğunu daha “yaxşı” hesab etsə də, zaman keçdikcə və ölüm yaxınlaşdıqca bunun necə dəhşətli bir son olduğunu daha dərindən hiss etməyə başlayırdı.
Əsərdə diqqətimi ən çox çəkən məqamlardan biri son ana qədər insanın içində ümidin yaşaması oldu. Həqiqətən də “ümid sonda ölür” deyirlər. Burada da o, edam olunacağı son saniyələrə qədər bağışlanacağına inanırdı. Amma sonluq qaçılmaz idi... Məni ən çox təsirləndirən səhnə isə,qızı ilə olan görüşü oldu. O an artıq söhbət bir məhkumun cəzasından getmirdi, bir atanın övladından ayrılmasından gedirdi. Qızının onu tanımaması isə sanki edamdan əvvəl yaşadığı ikinci bir itki idi. Yazıçı ölüm cəzasının nə qədər mərhəmətsiz və ağır olduğunu göstərmək üçün çox təsirli bir yol seçib: oxucunu məhkumun yerinə qoyur və empati qurmağa məcbur edir. Məncə, bu üsul əsərin təsir gücünü daha da artırır. Kitab haqqında deyilənlərin həqiqətən də boşuna olmadığını oxuduqdan sonra daha yaxşı anladım.
Victor Hugo
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü
Victor Hugo
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü
Ne yazık! Ölüm ruhumuzu ne hale getirecek? Onu nasıl şekillendirecek? Ondan ne alıp ne verecek? Onu nereye yerleştirecek? Bazen dünyaya bakıp ağlaması için etten gözler bahşedecek mi?