Hatice
@67Hatice
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·175 syf.·
2021 6. kitabı
Reklam
Puan vermedi·160 syf.·
2021 2. kitabı
İnsanlar farklı bir telaş içinde. Kendi telaşında birbirilerinin kalplerini ezen o kadar çok insan varki...
Kalbini düzeltmek amacıyla yanına yaklaştığım herkes biraz hırçın.
Etrafımızda bu durumdan şikayetçi olan ama buna rağmen halinden memnun olan insanlar var.
'' Bak bu yanlış, yanlış yoldasın, değer veren bunu yapmaz. '' diye iyi niyetli kimi uyardıysak bize düşman oldu.
Herkez kendi cehennemini cennet beklemiş.
Hayatıma girdikten sonra değişmeyen insan görmedim henüz. Yarasını iyileştirdiğin insanlar sende yara açıp gidince kendi yaralarını hatırlamaz asla.
Ben artık kendi bildiklerimi yapıyorum.
Sizi düşündükçe yaptığım her şey elime yüzüme bulaştı. Sizi savunmak adına yaptığım tüm savunmam içimdeki tezleri çürüttü.
Vaz geçtim.
Vaz geçtim çünkü ben sizin bencilliklerinizle baş edemiyorum.
Hasetliğiniz,yalana bulaşmış mutluluğunuzu göze sokma çabası midemi bulandırıyor.
Bu hayatta birçok haksızlığa sessiz kaldım.
Birileri mutlu olsun diye uğraşdıkça onlara kendilerini vaz geçilmez hissettirdim.
Kim sevgimle şımarıp degiştiyse hepsinden vazgeçtim.
Dostluk, sevgi, aşk, sadakat, anlayış, alçak gönüllülük...
İşte bunlar bir bütünken güzel.
Kendi doğruları için benim doğrularıma, düşüncelerime saygı göstermeyen kim varsa sessizce uzaklaştım ondan.
Böylesi çok daha sağlıklı çünkü.
Ben insanların doyumsuz hırslarından yoruldum.
Kendi beceriksizlikleri, başarısızlıkları yüzünden herkezde kusur arayan insanları komik buluyorum.
Ömrü boyunca, kendi çıkarları düşünmeden bir insanı mutlu etmenin keyfini tatmamış insanları mutlu etmek için uğraşma.
Bırak.... Bırak onlar kendi çamurunda çiçek büyutsün.
Sen gökyüzü izle.
İnsanlar sadece kendileri için başarmak istiyor.
Bıraksak tüm dünyayı yemek için açlar.
Bu da onların güçlü görünen aciz yanlarıdır.
Başarıya gideceksiniz, ''
Benimde başıma geldi. Sevgili eşimi kaybettiğimde biraz yanlız kalmak için tarlalara gider,bir ağaç dibine yığılır, ağlar, Tanrı'dan yardımını ister, ona saçma sapan şeyler söylerdim. Dallarda gördüğüm, böceklerin kemirdiği sıçanlar gibi olmak, ölüp bu dertten kurtulmak isterdim. Ve nezaman başkalarının hoş, narin eşlerini yanlarına aldıklarını ve onlara sarılmış olduklarını düşünsem sopamı yere deli gibi vururdum. Okadar kendimi kaybetmişdim ki yemekten içmekten kesilmişdim. İnanmazsınız belki ama bir kafeye gitme fikri bile midemi bulandırmaya yetiyordu. Fakat işde günler günleri kovaladı. Kış geçip bahar geldi. Yaz gidip sonbahar geldi. İçimdeki bu acı ufak ufak, parça parça azalıp bitti. Daha doğrusu dibe çöktü nede olsa bişeyler kalıyor... Hani insanın yüreğine taş oturur derler ya, işte öyle bir şey.
Reklam