Umutlarım gibi yarın sen de kaçarsın yanımdan.
Anlaşılıyor ki" dedim, "bu sözler aklında kalan;
İnsaf bilmez felâketin kovaladığı sahibin
Sana bunları bırakmış, tekrarlıyorsun durmadan.
Umutlarına yakılmış bir ağıt gibi durmadan:
Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."
Uzun süredir yalnızım. Geceler, günler boyu süren yalnızlık... Öyle ki, artık zaman alıştığım birimlerle ölçülemez hâle geldi, isyan etti, çıldırdı. Artık ben zamanı ölçmüyorum, zaman beni ölçüyor.
Bu korkutucu bir şey.
Çoğu kez bütün gün uyuyorum, bütün gece uyanık oturuyorum buna aldıracak kimse olmadığına göre, neden olmasın?