Neredeyse 6-7 senedir öylece kenarda okumadan bekleyen bone’un ilk ciltini sonunda okudum. Çok önerilen bir seri olduğu için almıştım vakti zamanında ama ona rağmen ön yargılıydım. Gereksiz bir düşünceymiş. Güzel bir hikaye girişi, güzel karakterler ve güzel hikaye.
Tarixin Dönüş Nöqtələri: Bəşəriyyətin Ulduzlu SaatlarıDuygu ve Düşünce
Spoiler ola bilər.
Kitabı bütövlüklə götürəndə maraqlı idi. Tarixi quru faktlar kimi deyil, maraqlı hekayələr kimi danışması xoşuma gəldi. Xüsusilə də İstanbulun fəthindəki o balaca Kerkaporta qapısı detalı və Vaterloo döyüşündəki marşal Qrouşinin tərəddüdü həqiqətən insanı valeh edir. Kiçik görünən şeylərin tarixin gedişatını necə dəyişdiyini görmək çox qəribə bir hissdir. Amma sırf subyektivliyinə görə 7 bal verdim. Sveyq hadisələri bəzən çox dramatikləşdirir, hekayə daha maraqlı alınsın deyə reallığı bir az şişirdir. Yenə də ümumi dünyagörüşünü artırmaq üçün oxunmağa dəyər.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Vay be... Cidden vay be... Gözlerim dolu dolu bitirdim.
Bu arada kitabı okumadım, storytel'den dinledim, seslendirenlerle ilgili bir çift laf etmezsem hatırları kalır, başta Murat Eken olmak üzere hepsi harika iş çıkarmış, tebrik ederim. Storytel'de genellikle bir kitabı tek bir seslendirmen okur, bu yüzden bazen diyalogları takip etmesi ve iç sesi diyalogdan ayırt etmesi zor olur ama bu kitapta her karakteri ayrı bir kişi seslendirdiği için takip etmekte hiç zorlanmadım.
Gelelim kitabın içeriğine... Aslında son kısma gelene kadar fikirlerim oldukça olumsuzdu, hikâyenin kurgusu çok basit, yer yer de klişe gelmişti, hele bazı yan karakterlerin hayat hikâyeleri yeşilçam filmlerinden aşırma gibiydi. Tabii bir kitabı dinleyerek takip etmek, okuyarak takip etmekten daha zor benim için. En basitinden, dinlediğim kitapları çoğu zaman ya yolda ya ev iş yaparken, yani hareket halindeyken dinlediğim için not alma fırsatım olmuyor. O yüzden de bu incelemeyi yazarken sadece hafızamda kalanlara güvenmem gerekiyor. Bir de çapraz okuma işini biraz abartıp aynı anda 6-7 kitaba devam ettiğim için bu kitabı ömrünüze bereket tam 76 günde bitirmişim. Neyse çok uzattım, devam edeyim... Dinlerken baş karakterimiz Arif'in sürekli yazarlardan, filozoflardan alıntılar yapması, o alıntıların üstüne söz söyleyip serbest çağrışımla aklına uçuşan apır sapır düşünceleri paylaşması hoşuma gitmişti. Tabii burada okurken edebi hazdan bayılacağınız, beyninizin yanacağı upuzun cümlelerle, bilinçakışı tekniğiyle yazılmış paragraflardan bahsetmiyorum. Bir arkadaşınızla muhabbet ederken kuracağınız basitlikte ve bazen de küfür içeren cümleler işte.
Sevdim mi sevmedim mi arada kaldığım bir diğer konu da Arif'in tüm sohbetlerine yedirdiği genel kültürüydü. Yani sevgilisiyle Guinness marka bira içiyor ve
Uğur Mumcu, olayları Abdi İpekçi suikastından TİP’li 7 öğrencinin öldürülmesine kadar ayrıntılı bir şekilde ele alıyor. Devlet ve devlet içindeki çeşitli yapıların birbirleriyle olan ilişkilerini, ABD’ye kadar uzanan bağlantılarıyla birlikte belgelere dayanarak ortaya koyuyor. Türkiye siyasi tarihiyle ilgilenen okurların, birçok önemli gerçeği bu araştırma-inceleme kitabında bulabileceği kanaatindeyim.
!Spoiler!
Bu da bitti. Zaten çok sevdiğim bir seri. Üçüncü kitabında olayların bambaşka yerlere gelmesi aşırı sürükleyiciydi. 7. türü arıyorduk, ve bulduk da. ama biraz hayal kırıklığı oldular. Andarna'nın çekip gittiği sahne çok kötüydü, baya ağlattı beni. Ama asıl mevzu son savaştı. Violet'in hafızası silinmişti ve savaştan sonraki 12 saati hatırlamıyordu. Orada da bitti. Kim bilir ne oldu, muhtemelen Xaden tamamen bir venin oldu. o yüzden de diğer veninlerle birlikte gitti diye düşünüyorum. Gerçekten çok güzeldi. Özellikle sona bıraktığım bir kitaptı. Beni oldukça tatmin etti. Umarım 4. kitap bir an önce çıkar.
Listeden seçtiğim ikinci kitap Anayurt Oteli oldu.
Öncelikle söylemek isterim ki Zebercet karakterini Freud değerlendirsin çok isterdim. Kitabı okurken hep psiko analitik kuramı ile bağlantı kurmaya çalıştım. Sanırım o yüzden beni diğer okurlar kadar rahatsız etmedi.
Romanda en çok beğendiğim nokta ise Yusuf Atılgan'ın anlatım biçimlerini ustalıkla kullanması.
Bu kitaba başlamadan önce bilmeniz gereken şey ise kitabın yoğun müstehcenlik içerdiği ve Zebercet karakterinin edebiyat dünyamızın en rahatsız edici karakterlerinden oluşu.
Kısa bir eser olmasına rağmen yoğun felsefi ve psikolojik detaylar içermesi, alt metinde anlatılmak istenenin yoğunluğu, bakış açıları arasında gidip gelmeler ve bilinç akışı tekniğinden de kaynaklanan bir zihin yorgunluğu oluşuyor.
Anayurt Oteli kitabında Atılgan varoluş sancıları çeken Zebercet'i anlatıyor bizlere. Çok yalnız bir karakter. Otele gelip gidenler, özellikle emekli subayın otelde olduğu dönemde bu yalnızlığın, sıkışmışlığının farkında bile değil. Gecikmeli Ankara treniyle gelen kadını beklemekle meşgul.
Oldukça kalabalık bir karakter kadrosu var aslında. Yani Zebercet'in çevresinde bir hayli insan var. O ise hepsine yabancı. Belki kendine bile... Doğumuyla başlamıştı belki de onun buhranı. Annesi bile sadece 7 ay sabredebilmişti, onu karnında taşımaya.
Onun sıkıntılarını dinlerken, o buhranına şahit olurken sıkılıyorsunuz aslında ama insanoğlunun karanlık köşelerinden, hepimizden bir parça taşıdığını anlayınca kızamıyorsunuz.
