Bize acı veren duygular,onun berrak ve kesin bir resmini çizdiğimiz anda acı olmaktan çıkar.
Yüksek ahlakî seviyelere pek az insanın ulaşabildiği doğrudur. Tutsaklar arasında çok azı içsel özgürlüklerini tam olarak koruyabildi ve ıstıraplarına değecek değerlere ulaşabildi ama tek bir örnek bile insanın içsel gücünün onu dışarıdaki kaderin üzerine çıkarabileceğini kanıtlamaya yeterlidir.Böyle insanlar sadece toplama kamplarında değildir.İnsan her yerde kaderle yüzleşir ve kendi ıstırabından bir şeyler kazanma şansını elde eder.
Hayata anlamını ve amacını veren ve insandan asla alınamayacak olan ruhsal özgürlüktür.
Elinde hiçbir şey kalmamış bir insanın dahi kısacık bir an için bile olsa sevdiğine ilişkin düşüncelerden nasıl mutluluk duyabileceğini anladım.
"Beni kalbinde bir mühür gibi taşı, sevgi ölüm kadar güçlüdür."